Les Enfants terribles Hypnose, fascinatie en de betoverende kracht van deze repetitieve muziek, nooit hetzelfde en toch altijd hetzelfde. Muziek die die tijdloze wereld oproept waarin deze tragische helden zouden willen leven; muziek die ons in haar ban houdt, in de dubbele betekenis dat zij ons als het ware gevangen houdt en ons verleidt.
Read More →Les Enfants terribles Hypnosis, fascination and the spellbinding power of this repetitive music, never the same and yet always the same. Music that evokes that timeless world in which these tragic heroes would like to live; music that captivates us: in the double sense that it imprisons us, so to speak, and seduces us.
Read More →
Jevgeni Onegin in Sydney. De productie van Tsjaikovski’s ‘Jevgeni Onegin’ door Opera Australia, geregisseerd door Kasper Holten, is een complete ramp – een mislukking van epische proporties.
Read More →Eugene Onegin in Sydney. Opera Australia’s production of Tchaikovsky’s Eugene Onegin, directed by Kasper Holten, is a hot mess — a misfire of epic proportions.
Read More →
Theory of Flames. Filmmuziek schrijven kan van der Aa als de beste: hij maakt gebruik van spannende harmonieën en trefzekere ritmische patronen. Er zit vaart en grote, drijvende dynamiek in de muziek bij het filmgedeelte.
Opera vraagt echter om een driedimensionale klank, drama en ontknoping. De scenes op het voortoneel kennen weliswaar schitterende harmonieën (met name de scenes met koor), maar de monologen en dialogen doen verticaal aan, als een ladder waar men op- en afklimt.
Das Rheingold at La Scala. Overall, not a bad rendition of Wagner’s prelude to his Tetralogy. Lots of nice touches from McVicar, but also many ideas that were only able to satisfy the need to stage an episode, playing all straight out. Doing for the sake of doing. The weakness lay in the lack of an overall concept. True, better perhaps this version from those elsewhere that go astray, towards the ridiculous, towards what is estranged from Wagner himself. Perhaps, yes, the Ring is impossible to stage. Might there be a curse upon the ring?
Read More →
\”Ik moest zo huilen\”
Read More →
Written on Skin. Librettist Crimp bedient zich van een spitsvondige truc: hij laat engelachtige figuren het verhaal vertellen en er tegelijk aan deelnemen. Opmerkelijk is ook de ontwikkelingsgang van Agnès, van onderdrukte vrouw naar iemand die haar lot in eigen handen neemt (het begrip \\\\\\\\\\\\\\\”sterke vrouw\\\\\\\\\\\\\\\” komt ons niet uit de pen). Deze transformatie is de kern van deze opera. Haar bevrijding is tegelijk een daad van zelfvernietiging, wat de vrolijkheid niet ten goede komt.
Read More →
Macbeth. This was a wonderful evening at the opera – the sort of performance you want to see more than once. A true treat for lovers of great singing, set within a production that was original and creative in the best sense. What would be called “Regietheater” – director’s theatre – in German-speaking countries seems an unfair label here. The term is often used pejoratively, and it simply does not fit. Respect was always at the forefront.
Read More →
The Opera Circus. Handel is bij het Bachvereniging-orkest, dirigent Hernán Schvartzman, natuurlijk in goede handen. We werden getrakteerd op een ruime hoeveelheid fragmenten uit sinfonia’s en sonates, en zelfs Semele kwam nog even voorbij. De moderne, veelvormige percussie-instrumenten schudden de boel op spectaculaire wijze op. Conclusie: Een visueel bijgewerkte Handel-potpourri, een ontspannen en plezierige avond.
Read More →
Tristan und Isolde. Als de liefde zo heerlijk is, waarom doet ze dan zo pijn? Als de liefde zo pijn doet, waarom willen wij haar dan zo graag in ons leven? Hiermee zou ik graag willen eindigen. Maar dat kan niet. Wij moeten immer doorgaan op de golven van verlangen, verzuchten, smachten, streven.
Read More →
Tristan. “En wat ik van Pierre heb geleerd, is goed luisteren, niet alleen naar die muziek, maar ook naar wat er om je heen gebeurt, de mensen. Signalen opvangen om zo een heel proces in goede banen te kunnen leiden. Op die manier kan iets vorm krijgen en ben je niet bezig met een waarheid brengen, zover die zou bestaan.”
Read More →
Opera. There is no well-drafted story with reasons why a libretto does not need to be respected. One gets no further than nonsensical one-liners. The fallacies with which Johnny Modern tries to justify the Entführung aus dem Serail placed in a brothel have long been known.
Read More →Opera. There is no well-drafted story with reasons why a libretto does not need to be respected. One gets no further than nonsensical one-liners. The fallacies with which Johnny Modern tries to justify the Entführung aus dem Serail placed in a brothel have long been known.
Read More →
Adelson e Salvini. Adelson e Salvini is one of those opera titles that even many Bellini lovers discover late or not at all; understandable, because it is an opera that balances between “promising” and “unfinished.”
Read More →Adelson e Salvini. Adelson e Salvini is een van die operatitels die zelfs veel Bellini-liefhebbers pas laat of helemaal niet ontdekken; begrijpelijk want het is een opera die balanceert tussen “veelbelovend” en “onaf”.
Read More →
The Secret Opera Lover. He nods approvingly when the terms “deconstruction,” “reinterpretation” and “actualization” are mentioned. And when wine is drunk in the foyer afterwards, he always has a phrase ready that anchors him safely in the troupe: “This is 2025, not 1850.” But deep inside – beneath the layer of socially desirable modernity – lurks a carefully kept secret. Homesickness. A gentle but insistent longing for something that is considered highly suspect in opera circles of contemporary people: opera that is true to the libretto and the episode.
Read More →
Madama Butterfly in Sydney. Oxenbould’s stylish single-set production is a reliable workhorse with no surprises, pulling all the right strings and ticking all the right boxes. Its balletic, “movement”-heavy approach to blocking frequently smacks of filling the moment for the sake of it, but if its ubiquity in the company’s rotation is anything to go by, such easily repeatable elements can compensate for a dramatic cohesion that often goes by the wayside when time (a.k.a.: money) and box office are of the essence.
Read More →
The secret opera connoisseur. Das Syndikat sagt NEIN! ( The Syndicate says NO! )
Read More →De geheime operakenner. Das Syndikat sagt NEIN!
Read More →
