NOTE POCO NOTE 4. “The Little Sweep” è un’opera breve (circa 45 minuti), anche questa scritta per un piccolo organico strumentale. Come si può immaginare dal titolo, si tratta di una commedia dedicata ai bambini, che partecipano attivamente alla scena e alla musica come voci bianche. L’opera include anche ruoli “adulti”, e in qualche momento viene addirittura richiesto l’intervento canoro del pubblico!
NOTE POCO NOTE 3. BRAGA Francisco (1868 – 1945). Compositore brasiliano tra i più importanti, praticamente sconosciuto come gran parte dei compositori sudamericani, autore tra l’altro dell’inno ufficiale del Brasile. La sua opera Jupyra è un vero capolavoro e meriterebbe ben altra visibilità.
Der Rosenkavalier. Diese Produktion sollte ein fester Bestandteil des Repertoires werden – ein würdiger und hoffnungsvoller Auftakt für die Intendanz von Matthias Schulz.
NOTE POCO NOTE 2 AUBER Daniel (1782 – 1871). Sebbene il compositore non abbia bisogno di presentazioni, i suoi lavori sono tutt’altro che famosi, e se si esclude forse “Fra Diavolo”, nessuna delle sue numerosissime opere viene comunemente rappresentata. Dallo stile chiaramente rossiniano, è comunque considerato il precursore se non l’inventore del Grand Opera francese.
DNO komt niet, zoals voor de hand zou liggen, met een prachtoperette als Die lustige Witwe, Giuditta, Gräfin Dubarry, Der Bettelstudent, of Gräfin Mariza. Dat zou immers logisch zijn, en waar blijven we dan met onze eigenzinnige koers?
NOTE POCO NOTE I direttori artistici ragionano di fatto solo in termini di “star” da scritturare, e lo stesso pubblico si reca entusiasta all’ascolto dell’interprete di successo a prescindere dal pezzo eseguito.
Artistic directors think only in terms of ‘stars’ to hire, and audiences turn up enthusiastically to hear a successful performer, regardless of the piece being performed. In opera, the situation is even more peculiar, as the attraction is often the stage director themselves. They try (in my opinion, clumsily) to rekindle interest in productions that seek originality in staging through modernizations, abstractions, and reinterpretations.
Aida. Tijd voor -even tussen door, wij wilden u niet meteen al overbelasten- een uitbarsting van artistiek misgewas, dead on arrival. Het doek valt tussen de eerste twee scènes van de eerste akte en de zaal wordt verlicht (dat de verantwoordelijke de pestpleuris mag krijgen, pardon me (uit te spreken: mie) French, waarna er een gesluierde stoet spoken voor het gordijn tergend langzaam voortschrijdt, begeleid door een onverstaanbare Fernstimme met een Jane Birkin Je t’aime moi non plus timbre. Het Open Podium bij dorpshuis De Zwaan in Uitgeest heeft briljantere ideeën. Gelijksoortige waanzin tussen alle onderbrekingen? En zo kom je dan wel aan je drie uur en een kwartier.
Aida. Tijd voor -even tussen door, wij wilden u niet meteen al overbelasten- een uitbarsting van artistiek misgewas, dead on arrival. Het doek valt tussen de eerste twee scènes van de eerste akte en de zaal wordt verlicht (dat de verantwoordelijke de pestpleuris mag krijgen, pardon me (uit te spreken: mie) French, waarna er een gesluierde stoet spoken voor het gordijn tergend langzaam voortschrijdt, begeleid door een onverstaanbare Fernstimme met een Jane Birkin Je t’aime moi non plus timbre. Het Open Podium bij dorpshuis De Zwaan in Uitgeest heeft briljantere ideeën. Gelijksoortige waanzin tussen alle onderbrekingen? En zo kom je dan wel aan je drie uur en een kwartier.
Thaïs n’est pas aujourd’hui l’opéra le plus connu ou joué de Jules Massenet. Manon, Werther et même Don Quichotte sont plus représentés dans les maisons d’opéras, même si des productions récentes à Tours, Saint-Etienne, Monte Carlo et Paris (TCE) ont pu afficher l’histoire de la courtisane. Celle signée Stefano Poda lui redonne une puissance et une beauté remarquables. Etrange récit que celui de Thaïs, « prêtresse infâme du culte de Vénus », – lire une prostituée de luxe -, dont un saint homme, ancien pécheur, Athanaël, « veut gagner l’âme à Dieu », c’est-à-dire la convertir au christianisme. Elle mourra sanctifiée. Suivant l’itinéraire inverse, dévoré de passion et de désir charnel, l’anachorète s’abimera dans la souffrance et la frustration. Chez Anatole France – Prix Nobel de littérature 1921 – dont le livret s’inspire, cette double évolution inversée est nettement ironique : l’intention satirique peu discutable sonne comme une dénonciation des comportement religieux sinon hypocrites, du moins insincères ou fallacieux. L’abstinence dont se targue Athanaël, le fanatisme qu’il impose ne sont que le masque du désir et de la violence exercée sur le corps et ses pulsions, sur la femme aussi. Massenet et son librettiste ont adouci la portée anticléricale du propos et ont signé un opéra plus lisse et ainsi plus humain, plus émouvant.