NOTE POCO NOTE 2 AUBER Daniel (1782 – 1871). Sebbene il compositore non abbia bisogno di presentazioni, i suoi lavori sono tutt’altro che famosi, e se si esclude forse “Fra Diavolo”, nessuna delle sue numerosissime opere viene comunemente rappresentata. Dallo stile chiaramente rossiniano, è comunque considerato il precursore se non l’inventore del Grand Opera francese.
DNO komt niet, zoals voor de hand zou liggen, met een prachtoperette als Die lustige Witwe, Giuditta, Gräfin Dubarry, Der Bettelstudent, of Gräfin Mariza. Dat zou immers logisch zijn, en waar blijven we dan met onze eigenzinnige koers?
NOTE POCO NOTE I direttori artistici ragionano di fatto solo in termini di “star” da scritturare, e lo stesso pubblico si reca entusiasta all’ascolto dell’interprete di successo a prescindere dal pezzo eseguito.
Artistic directors think only in terms of ‘stars’ to hire, and audiences turn up enthusiastically to hear a successful performer, regardless of the piece being performed. In opera, the situation is even more peculiar, as the attraction is often the stage director themselves. They try (in my opinion, clumsily) to rekindle interest in productions that seek originality in staging through modernizations, abstractions, and reinterpretations.
Aida. Tijd voor -even tussen door, wij wilden u niet meteen al overbelasten- een uitbarsting van artistiek misgewas, dead on arrival. Het doek valt tussen de eerste twee scènes van de eerste akte en de zaal wordt verlicht (dat de verantwoordelijke de pestpleuris mag krijgen, pardon me (uit te spreken: mie) French, waarna er een gesluierde stoet spoken voor het gordijn tergend langzaam voortschrijdt, begeleid door een onverstaanbare Fernstimme met een Jane Birkin Je t’aime moi non plus timbre. Het Open Podium bij dorpshuis De Zwaan in Uitgeest heeft briljantere ideeën. Gelijksoortige waanzin tussen alle onderbrekingen? En zo kom je dan wel aan je drie uur en een kwartier.
Aida. Tijd voor -even tussen door, wij wilden u niet meteen al overbelasten- een uitbarsting van artistiek misgewas, dead on arrival. Het doek valt tussen de eerste twee scènes van de eerste akte en de zaal wordt verlicht (dat de verantwoordelijke de pestpleuris mag krijgen, pardon me (uit te spreken: mie) French, waarna er een gesluierde stoet spoken voor het gordijn tergend langzaam voortschrijdt, begeleid door een onverstaanbare Fernstimme met een Jane Birkin Je t’aime moi non plus timbre. Het Open Podium bij dorpshuis De Zwaan in Uitgeest heeft briljantere ideeën. Gelijksoortige waanzin tussen alle onderbrekingen? En zo kom je dan wel aan je drie uur en een kwartier.
Thaïs n’est pas aujourd’hui l’opéra le plus connu ou joué de Jules Massenet. Manon, Werther et même Don Quichotte sont plus représentés dans les maisons d’opéras, même si des productions récentes à Tours, Saint-Etienne, Monte Carlo et Paris (TCE) ont pu afficher l’histoire de la courtisane. Celle signée Stefano Poda lui redonne une puissance et une beauté remarquables. Etrange récit que celui de Thaïs, « prêtresse infâme du culte de Vénus », – lire une prostituée de luxe -, dont un saint homme, ancien pécheur, Athanaël, « veut gagner l’âme à Dieu », c’est-à-dire la convertir au christianisme. Elle mourra sanctifiée. Suivant l’itinéraire inverse, dévoré de passion et de désir charnel, l’anachorète s’abimera dans la souffrance et la frustration. Chez Anatole France – Prix Nobel de littérature 1921 – dont le livret s’inspire, cette double évolution inversée est nettement ironique : l’intention satirique peu discutable sonne comme une dénonciation des comportement religieux sinon hypocrites, du moins insincères ou fallacieux. L’abstinence dont se targue Athanaël, le fanatisme qu’il impose ne sont que le masque du désir et de la violence exercée sur le corps et ses pulsions, sur la femme aussi. Massenet et son librettiste ont adouci la portée anticléricale du propos et ont signé un opéra plus lisse et ainsi plus humain, plus émouvant.
Tannhäuser. Auch dass Tannhäuser die meiste Zeit mit dem Rücken zu Venus stand, selbst wenn sie im Dialog waren, wirkte störend. Im Hintergrund, auf einem Gerüst stehend, tauchten vier Personen in Alltagskleidung auf, die Tiermasken (Hund, Wolf, Schaf, Esel) trugen – ein irritierendes Detail, das auch ästhetisch wenig beitrug.
Marc Clémeur is a well known personality in the international music world. In 1984, after having worked as a producer with the BRT (Belgian Radio and Television), he became the general manager for the Flanders Philharmonic Orchestra (now Antwerp Symphony).
In 1989 he was appointed general director of Flanders Opera, which he ran for nearly 20 years and ushered towards international fame. In 2009 he became the general director of the Strasbourg Opéra national du Rhin, where he was able to attract international audiences and in whose Opera Studio he spotted many a young talented singer.
Génération Opéra is a Paris association that mainly consists of opera managers in France, and some from Belgium and Switzerland. The idea is to guide young opera singers towards a professional career.
Lohengrin. Then, too, we have Lohengrin and Telramund fight their duel in the air, hanging by ropes. This is not because the costumes of all the characters portray them as moths attracted to the electric power plant’s kinetic energy, but because Sharon somehow finds Lohengrin as a Peter Pan archetype, a boy who wishes to never grow up