Der Evangelimann, Tristan und Isolde for dummies
Der Evangelimann, Tristan und Isolde for dummies

Der Evangelimann. Het verhaal speelt zich af in een benedictijnenklooster in St. Othmar. We schrijven begin negentiende eeuw. Daar hebben wij de klerk Mathias, hij is verliefd op op Martha, de dochter van zijn baas. Hoogst ongepast natuurlijk, en Mathias wordt logischerwijs ontslagen. Nu volgt een wending die uniek genoemd mag worden in de operawereld. Er is nóg iemand verliefd op Martha, namelijk Mathias’ broer, Johannes, maar Martha moet niets van hem hebben. Dat laat broerlief niet op zich zitten, en uit wraak steekt hij het klooster in brand: actie van een lonely wolf, geen terroristische aanslag op een Rooms-katholiek instituut. Er ontspint zich een Marinus-van-der-Lubbe’tje, want niet de pyrofiele broer maar Mathias wordt als dader aangewezen: 20 jaar de bak in, en Peter de Vries moest nog geboren worden. Na zijn vrijlating reist Mathias als predikant door het land. Broer Johannes, een klassiek snode bariton, heeft zich via mondkapjes-achtige praktijken ontwikkeld tot een rijke zakenman, zetelend in Wenen geworden. Dat hij uiteindelijk ernstig ziek wordt is een onmiskenbaar geval van boontje komt om zijn loontje. Dertig jaar na de brand in het klooster ontmoeten de twee broers elkaar weer. Matthias -predikant immers!- vergeeft Johannes, waardoor de laatste in vrede kan sterven.

Die Frau ohne Schatten
Katie Mitchell: Die Frau ohne Erwartungen

Katie Mitchell. But now to the other celebration. Katie Mitchell is quitting opera directing. No more operas will be judged according to strict feminist standards. The misogyny of Mozart, Donizetti and Handel will have to be tackled by other misguided souls, and Mitchell herself now has plenty of time to work on the long-awaited maintenance of her sense of insignificance and the healing of her narrowed “Weltanschauung.

Amsterdams Opera Koor
Amsterdams Opera Koor met Elenora Hu

Amsterdams Opera Koor bestaat in mei precies 75 jaar. Dat wil het koor vieren met een feestelijk concert in de Amsterdamse Dominicuskerk, Spuistraat 12 op zondagmiddag 11 mei a.s. van 15.00 tot 17.00 uur. Op het programma staan de mooiste werken uit het rijke repertoire van het koor, o.a. stukken uit Anna Bolena en Maria Stuarda van Donizetti, delen uit La sonnambula en Norma van Bellini, Carmen van Bizet en Saffo van Pacini.

Die Frau ohne Schatten
Katie Mitchell: Die Frau ohne Erwartungen

Katie Mitchell. Vocaal zakte de cast, op een enkele uitzondering na, onder een zelden vertoonde ondergrens. Vooral het gekrijs van Aušrinė Stundytė (Baraks Weib) en Michaela Schuster (Die Amme) was onverdraaglijk. Orkest, dirigent en koor waren en gelukkig ook nog: voortreffelijk. Regie: een artistiek misgewas dat het niveau van Fidelio nog wist te passeren qua zotteklappige rimram. En frauduleus: etikettenzwendel! Geen enkele relatie met Strauss’ Die Frau ohne Schatten. Het piblike werd weer eens opgelicht, en kreeg niet waar het voor betaald hadm aar een ruime hoeveelheid idioterie, waanzin, nonsens, gekkenwerk, lulkoek, larie, quatsch en zotternij.

Stage Directors
Stage Directors

Stage Directors. What, you may ask, is the REAL purpose of Regietheater? Those sitting at the VERY top no longer care to foot the bill for art and culture. The method, then, is to destroy it, piece by piece, until the audience stays at home, rummaging through their audio recordings and dusty DVDs, looking for a taste of art from a bygone era.

Conductors
Conductors

Conductors. I once worked with a well-known mezzo-soprano who was singing Eboli in Don Carlo for the first time. During rehearsals she said she found the slow section of the ‘O Don Fatale’ quite slow. At the premiere, the con-ductor slowed it down and wound down the tempo so much that King Kong with three lungs could not have mastered it. She then paid dearly during the soaring climax at the end.

Götterdämmerung in Bern
Götterdämmerung in Bern

Götterdämmerung in Bern. Sehr störend empfanden wir die Tänzer (Choreografie: Mikołaj Karczewski) – etwa im Vorspiel, wo sie mit nervösen, hektischen Bewegungen auftraten, die in keinerlei Einklang mit der ruhigen, sphärischen Musik standen. Auch das Pferd Grane wurde von einem Tänzer dargestellt, der so fahrig und sprunghaft agierte, dass Siegfried mit einem solchen Pferd den ersten Aufzug kaum überlebt hätte. Mitunter fragte man sich, ob da jemand sein Ritalin nicht genommen hatte.