Jevgeni Onegin in Sydney. De productie van Tsjaikovski’s ‘Jevgeni Onegin’ door Opera Australia, geregisseerd door Kasper Holten, is een complete ramp – een mislukking van epische proporties.
Eugene Onegin in Sydney. Opera Australia’s production of Tchaikovsky’s Eugene Onegin, directed by Kasper Holten, is a hot mess — a misfire of epic proportions.
Theory of Flames. Filmmuziek schrijven kan van der Aa als de beste: hij maakt gebruik van spannende harmonieën en trefzekere ritmische patronen. Er zit vaart en grote, drijvende dynamiek in de muziek bij het filmgedeelte.
Opera vraagt echter om een driedimensionale klank, drama en ontknoping. De scenes op het voortoneel kennen weliswaar schitterende harmonieën (met name de scenes met koor), maar de monologen en dialogen doen verticaal aan, als een ladder waar men op- en afklimt.
Das Rheingold at La Scala. Overall, not a bad rendition of Wagner’s prelude to his Tetralogy. Lots of nice touches from McVicar, but also many ideas that were only able to satisfy the need to stage an episode, playing all straight out. Doing for the sake of doing. The weakness lay in the lack of an overall concept. True, better perhaps this version from those elsewhere that go astray, towards the ridiculous, towards what is estranged from Wagner himself. Perhaps, yes, the Ring is impossible to stage. Might there be a curse upon the ring?
\”Ik moest zo huilen\”
Written on Skin. Librettist Crimp bedient zich van een spitsvondige truc: hij laat engelachtige figuren het verhaal vertellen en er tegelijk aan deelnemen. Opmerkelijk is ook de ontwikkelingsgang van Agnès, van onderdrukte vrouw naar iemand die haar lot in eigen handen neemt (het begrip \\\\\\\\\\\\\\\”sterke vrouw\\\\\\\\\\\\\\\” komt ons niet uit de pen). Deze transformatie is de kern van deze opera. Haar bevrijding is tegelijk een daad van zelfvernietiging, wat de vrolijkheid niet ten goede komt.
Macbeth. This was a wonderful evening at the opera – the sort of performance you want to see more than once. A true treat for lovers of great singing, set within a production that was original and creative in the best sense. What would be called “Regietheater” – director’s theatre – in German-speaking countries seems an unfair label here. The term is often used pejoratively, and it simply does not fit. Respect was always at the forefront.
The Opera Circus. Handel is bij het Bachvereniging-orkest, dirigent Hernán Schvartzman, natuurlijk in goede handen. We werden getrakteerd op een ruime hoeveelheid fragmenten uit sinfonia’s en sonates, en zelfs Semele kwam nog even voorbij. De moderne, veelvormige percussie-instrumenten schudden de boel op spectaculaire wijze op. Conclusie: Een visueel bijgewerkte Handel-potpourri, een ontspannen en plezierige avond.
Tristan und Isolde. Als de liefde zo heerlijk is, waarom doet ze dan zo pijn? Als de liefde zo pijn doet, waarom willen wij haar dan zo graag in ons leven? Hiermee zou ik graag willen eindigen. Maar dat kan niet. Wij moeten immer doorgaan op de golven van verlangen, verzuchten, smachten, streven.
Tristan. “En wat ik van Pierre heb geleerd, is goed luisteren, niet alleen naar die muziek, maar ook naar wat er om je heen gebeurt, de mensen. Signalen opvangen om zo een heel proces in goede banen te kunnen leiden. Op die manier kan iets vorm krijgen en ben je niet bezig met een waarheid brengen, zover die zou bestaan.”