Posts - Opera

Regietheater. Intellectual terror through compelling prescription.

Regietheater. Intellectual terror through compelling prescription. The dictatorship of the director has turned the opera world into an ideological and aesthetic battlefield, in which the score and the creator’s original intent have been systematically sacrificed on the altar of the director’s narcissism for decades. What began in 1951 as an almost clinical aesthetic intervention by Wieland Wagner -who sought to “purify” the Bayreuth Festival with his minimalist and stripped-down productions and free it from its burdened traditions-degenerated in the 1970s into a destructive artistic totalitarianism: the unadulterated and radical Regietheater.

Regietheater. Intellectuele terreur op dwingend recept.

Regietheater. Intellectuele terreur op dwingend recept. De regiedictatuur heeft van de operawereld een ideologisch en esthetisch slagveld gemaakt, waarin de partituur en de oorspronkelijke intentie van de schepper al decennialang stelselmatig worden geofferd op het altaar van het regisseursnarcisme. Wat in 1951 begon als een bijna klinische esthetische ingreep door Wieland Wagner -die de Festspiele in Bayreuth met zijn minimalistische en kaalgeslagen ensceneringen trachtte te “zuiveren” en te verlossen van de beladen tradities- ontaardde in de jaren 70 in een destructief artistiek totalitarisme: het onversneden en radicale Regietheater.

Iconoclasm in Opera

Iconoclasm in Opera. The public is losing access to its own cultural and musical roots because the institutions tasked with protecting and nurturing those roots have opted for a permanent, subsidized iconoclasm. It is an insidious, institutional form of cultural cleansing.

Beeldenstorm in de opera

Beeldenstorm in de opera. Daarnaast getuigen beide fenomenen van een mateloze, stuitende arrogantie en agressie ten opzichte van het verleden. De beeldenstormers meenden dat zij, na eeuwen van vermeend dwalen, de enige ware interpretatie van de werkelijkheid in pacht hadden. De tradities van generaties kunstenaars, denkers en ambachtslieden werden in een oogwenk als waardeloos of schadelijk gecategoriseerd. Deze chronologische arrogantie viert ook in de hedendaagse operapraktijk hoogtij. Binnen de theatrale avant-garde heerst het hardnekkige, dictatoriale dogma dat een klassiek stuk pas \’relevant\’ (ook wel: ‘urgent’ of \’desoriënterend\’ kan zijn wanneer het door de mangel van de modernisering en deconstructie is gehaald.

Die Zauberflöte in Zürich

Die Zauberflöte. The Magic Flute often plays a special role in educational contexts. The disappointment is correspondingly greater when a stage performance has little to do with what one has come to understand in the work musically, dramatically and poetically. For us, the earlier Zurich Magic Flute productions by Martin Kušej and Tatjana Gürbaca belonged to that type of Regietheater which obscures a work rather than clarifying it. All the greater, then, was our pleasure that Zurich Opera, with Daniele Finzi Pasca’s new production, chose a wholly different course. For us, this new Magic Flute was an unqualified success – musically and scenically, imaginative and coherent, and remarkable for its sense of overall unity.

Macbeth in Liège

Macbeth. For me, this resulted in a sense of overload, a distraction from what really matters – from what is actually ‘unfolding’ and, above all, being sung. To give a small example: why were those men in thongs there to introduce the musically so crucial aria from *La Sonnambula*? The dance episodes struck me as long, almost self-contained interludes. What I was seeing prevented me from truly hearing what Verdi had intended to convey in his significant orchestral passages.

The Flying Dutchman in Bayreuth

The Flying Dutchman in Bayreuth. There is no one about, but soon a mother with her young boy will arrive, then a man, then villagers bringing folding IKEA chairs and tables on and off stage. The mother, as we will soon understand, is a street prostitute, kissing a client passionately precisely as the theme of Senta’s love-redemption sounds, only soon to be rejected not only by men, but also by the villagers. Shattered, she hangs herself, dangling from a window just above where her son is sitting. During the entire Overture, villagers come in and out, as if in an Alain Resnais film. The boy’s ‘Traumatic Memory Imprinting’ catches the facial features of someone we will meet later on in the opera: a then-young Daland, the merchant, and Senta’s soon-to-be father. The mother? No worries. Tcherniakov has turned Senta’s governess, Mary, into his wife.

Sophie doet een Esmah Lahlah’tje

Sophie doet een Esmah Lahlah’tje. Sophie de Lint vertrekt voorlopig niet van Amsterdam naar Salzburg. Hoewel er sterke geruchten waren en er intensief werd onderhandeld over een overstap, is de overstap definitief mislukt. Er circuleerden plannen om De Lint aan te stellen bij het prestigieuze festival in Oostenrijk vanaf het najaar van 2027. Hierdoor blijft Sophie de Lint gewoon verbonden aan De Nationale Opera in Amsterdam. Zoals Sophie de Lint vertrekt voorlopig niet van Amsterdam naar Salzburg. Zoals Esmah Lahlah na mislukte sollicitaties gewoon terug kon keren naar de Tweede Kamer en vervolgens naar de Gemeenteraad van Amsterdam.

Saint François d’Assise in Salzburg

Saint François d’Assise. To all this, the stage director Romeo Castellucci has added two perhaps not totally necessary scenes to the First Act: the saint’s renunciation of worldly possessions, striping naked to demonstrate his choice of a new existence; his encounter with the terrifying Wolf of Gubbio, uniting him with Nature. We will also encounter a strutting peacock and, as a final touch after the death of Saint François, a small flock of wandering sheep.

CORINNE’S COLUMN #24

Corinnes column. Aangezien ik sinds alweer 3 jaar als customer service agent voor de truck afdeling van Mercedes Benz werk, heb ik besloten dat mijn comeback column voor Opera Gazet over Mercedes moet gaan. Maar niet het automerk maar de rol van Mercedes, een van de vriendinnen van Carmen in de gelijknamige opera van G. Bizet.