The Passenger (Die Passagierin). *The Passenger* (1968; based on the book by Auschwitz survivor Zofia Posmysz) is his best-known (aria-poor) work, based on an Auschwitz experience. The opera takes place on a cruise ship, where two former “inhabitants” of the Auschwitz concentration camp meet. One is Lisa, who worked as a guard in the camp and is now traveling to Brazil with her husband, a diplomat. The other is Marta, a Polish Jewish woman, who was imprisoned in Auschwitz when Lisa was a guard there; Marta’s fiancé, Tadeusz, is with her. The opera explores the emotions of the main characters on the ship in the present and, in flashbacks, in the concentration camp.
Tag: Koor van de Nationale Opera
Die Passagierin. De Passagierin (1968; gebaseerd op het boek van Auschwitz-overlevende Zofia Posmysz) is zijn bekendste (aria-arme) werk, gebaseerd op een Auschwitz-ervaring. De opera speelt zich af op een cruiseschip, waar twee voormalige “bewoners” van het concentratiekamp Auschwitz elkaar ontmoeten. De ene is Lisa, die als bewaakster in het kamp werkte en nu met haar man, een diplomaat, op weg is naar Brazilië. De andere is Marta, een Poolse Jodin, die in Auschwitz opgesloten zat toen Lisa daar bewaakster was; Marta’s verloofde, Tadeusz, is bij haar. De opera vertelt over de emoties van de hoofdpersonen op het schip in het heden en, in flashbacks, in het concentratiekamp.
Theory of Flames. Filmmuziek schrijven kan van der Aa als de beste: hij maakt gebruik van spannende harmonieën en trefzekere ritmische patronen. Er zit vaart en grote, drijvende dynamiek in de muziek bij het filmgedeelte.
Opera vraagt echter om een driedimensionale klank, drama en ontknoping. De scenes op het voortoneel kennen weliswaar schitterende harmonieën (met name de scenes met koor), maar de monologen en dialogen doen verticaal aan, als een ladder waar men op- en afklimt.
Tristan und Isolde. Als de liefde zo heerlijk is, waarom doet ze dan zo pijn? Als de liefde zo pijn doet, waarom willen wij haar dan zo graag in ons leven? Hiermee zou ik graag willen eindigen. Maar dat kan niet. Wij moeten immer doorgaan op de golven van verlangen, verzuchten, smachten, streven.
I Capuleti e i Montecchi. Yaritza Véliz was voor ons een openbaring in de rol van Julia. Schitterend, mooi en prachtig. Deze Chileense sopraan beschikt namelijk over alle vocale troeven en technische bagage die nodig zijn voor belcanto: zuiverheid van klankkleur, uitmuntende ademcontrole en gevoel voor melodielijnen, helderheid en precisie in de vocalises, een comfortabel bereik en vooral een flexibiliteit die haar in staat stelt emoties over te brengen door alleen maar te variëren in klankkleur, dynamiek of stemgebruik, met zwevende, etherische hoge tonen die de grootste zangers waardig zijn.