Scylla et Glaucus. Nevertheless, none of this detracts from the artistic achievements of the singers.
Chiara Skerath impressed as Circé with dramatic intensity and virtuosic coloratura in her aria “Il me fuit, hélas” – for us, perhaps the musical highlight of the evening.
Das Rheingold at La Scala. Overall, not a bad rendition of Wagner’s prelude to his Tetralogy. Lots of nice touches from McVicar, but also many ideas that were only able to satisfy the need to stage an episode, playing all straight out. Doing for the sake of doing. The weakness lay in the lack of an overall concept. True, better perhaps this version from those elsewhere that go astray, towards the ridiculous, towards what is estranged from Wagner himself. Perhaps, yes, the Ring is impossible to stage. Might there be a curse upon the ring?
Les Enfants terribles Hypnose, fascinatie en de betoverende kracht van deze repetitieve muziek, nooit hetzelfde en toch altijd hetzelfde. Muziek die die tijdloze wereld oproept waarin deze tragische helden zouden willen leven; muziek die ons in haar ban houdt, in de dubbele betekenis dat zij ons als het ware gevangen houdt en ons verleidt.
Les Enfants terribles Hypnosis, fascination and the spellbinding power of this repetitive music, never the same and yet always the same. Music that evokes that timeless world in which these tragic heroes would like to live; music that captivates us: in the double sense that it imprisons us, so to speak, and seduces us.
Jevgeni Onegin in Sydney. De productie van Tsjaikovski’s ‘Jevgeni Onegin’ door Opera Australia, geregisseerd door Kasper Holten, is een complete ramp – een mislukking van epische proporties.
Eugene Onegin in Sydney. Opera Australia’s production of Tchaikovsky’s Eugene Onegin, directed by Kasper Holten, is a hot mess — a misfire of epic proportions.
Theory of Flames. Filmmuziek schrijven kan van der Aa als de beste: hij maakt gebruik van spannende harmonieën en trefzekere ritmische patronen. Er zit vaart en grote, drijvende dynamiek in de muziek bij het filmgedeelte.
Opera vraagt echter om een driedimensionale klank, drama en ontknoping. De scenes op het voortoneel kennen weliswaar schitterende harmonieën (met name de scenes met koor), maar de monologen en dialogen doen verticaal aan, als een ladder waar men op- en afklimt.
Das Rheingold at La Scala. Overall, not a bad rendition of Wagner’s prelude to his Tetralogy. Lots of nice touches from McVicar, but also many ideas that were only able to satisfy the need to stage an episode, playing all straight out. Doing for the sake of doing. The weakness lay in the lack of an overall concept. True, better perhaps this version from those elsewhere that go astray, towards the ridiculous, towards what is estranged from Wagner himself. Perhaps, yes, the Ring is impossible to stage. Might there be a curse upon the ring?
\”Ik moest zo huilen\”
Written on Skin. Librettist Crimp bedient zich van een spitsvondige truc: hij laat engelachtige figuren het verhaal vertellen en er tegelijk aan deelnemen. Opmerkelijk is ook de ontwikkelingsgang van Agnès, van onderdrukte vrouw naar iemand die haar lot in eigen handen neemt (het begrip \\\\\\\\\\\\\\\”sterke vrouw\\\\\\\\\\\\\\\” komt ons niet uit de pen). Deze transformatie is de kern van deze opera. Haar bevrijding is tegelijk een daad van zelfvernietiging, wat de vrolijkheid niet ten goede komt.