Adrienne Lecouvreur en Noir et Blanc. Qu’ajoute cette transposition de l’intrigue au XX° siècle ? Pas grand-chose à nos yeux, cependant a priori intrigués par la référence au cinéma des divas et des stars telle la comédienne italienne Lydia Borelli (18844-1959) à laquelle le programme de salle fait explicitement référence.
Tip aan de regie: stop met duiden (duiden = doden). Het kaapt de verbeelding en geeft ook blijk van minachting voor het publiek, dat zelf niet in staat zou zijn na te denken.
Tip 2: Soms is het raadzaam om naar de muziek te luisteren met je oren en niet met je eigen genie. Het klinkt hard, maar de drukte overstemt de muziek, die zoveel grandioos kleurrijk materiaal biedt. We missen eenheid van expressie door alle onrust en ideeën. Zo gaat veel talent op in rook, inclusief uw eigen talent.
Peter Grimes. John Findon is de jonge tenor die de zieke Issachah Savage verving in de titelrol. Findo stapte last minute in de rol, die hem als een handschoen past. Een zeldzaam type tenor, die tot in het pianissimo een diepe baritonale schatkelder laat horen.
Nu heb ik weinig op met “de Stones”, voor zover ik daarvan kennis heb genomen. Het gezelschap (“de formatie”) straalt niet alleen een zekere ongewassenheid uit, ook de muzikale prestaties, voor zover mij deze bekend zijn, worden gekenmerkt door oninteressantheid.
Der Evangelimann. The story takes place in a Benedictine monastery in St. Othmar. It is the early nineteenth century. There we find the clerk Mathias, who is in love with Martha, his boss’s daughter. Highly inappropriate, of course, and Mathias is logically dismissed. Now follows a twist that can be called unique in the world of opera. There is someone else in love with Martha, namely Mathias’ brother, Johannes, but Martha wants nothing to do with him. Brother dearest does not accept this, and in revenge he sets fire to the monastery. (To clarify: this is the action of a lone wolf, not a terrorist attack on a Roman Catholic institution.) A Marinus van der Lubbe-type situation ensues, because it is not the pyrophilic brother but Mathias who is identified as the perpetrator: 20 years in prison, and court verdicts were not appealed at that time. After his release, Mathias travels around the country as a preacher. His brother Johannes, a classic villainous baritone, has become a wealthy businessman through shady dealings and has settled in Vienna. That he eventually becomes seriously ill is an undeniable case of reaping what you sow. Thirty years after the fire in the monastery, the two brothers meet again. Matthias —a preacher, after all!— forgives Johannes, allowing the latter to die in peace.
Der Evangelimann. Het verhaal speelt zich af in een benedictijnenklooster in St. Othmar. We schrijven begin negentiende eeuw. Daar hebben wij de klerk Mathias, hij is verliefd op op Martha, de dochter van zijn baas. Hoogst ongepast natuurlijk, en Mathias wordt logischerwijs ontslagen. Nu volgt een wending die uniek genoemd mag worden in de operawereld. Er is nóg iemand verliefd op Martha, namelijk Mathias’ broer, Johannes, maar Martha moet niets van hem hebben. Dat laat broerlief niet op zich zitten, en uit wraak steekt hij het klooster in brand: actie van een lonely wolf, geen terroristische aanslag op een Rooms-katholiek instituut. Er ontspint zich een Marinus-van-der-Lubbe’tje, want niet de pyrofiele broer maar Mathias wordt als dader aangewezen: 20 jaar de bak in, en Peter de Vries moest nog geboren worden. Na zijn vrijlating reist Mathias als predikant door het land. Broer Johannes, een klassiek snode bariton, heeft zich via mondkapjes-achtige praktijken ontwikkeld tot een rijke zakenman, zetelend in Wenen geworden. Dat hij uiteindelijk ernstig ziek wordt is een onmiskenbaar geval van boontje komt om zijn loontje. Dertig jaar na de brand in het klooster ontmoeten de twee broers elkaar weer. Matthias -predikant immers!- vergeeft Johannes, waardoor de laatste in vrede kan sterven.
Le Villi bij Opera Zuid
La Vaisseau fantôme à Toulouse. Familier de la fosse, pétri de musique germanique, Frank Beermann à la baguette est le capitaine à la barre de ce splendide vaisseau.
Ignorami menen dat de opera in Nederland pas echt begon in 1986.
Katie Mitchell. But now to the other celebration. Katie Mitchell is quitting opera directing. No more operas will be judged according to strict feminist standards. The misogyny of Mozart, Donizetti and Handel will have to be tackled by other misguided souls, and Mitchell herself now has plenty of time to work on the long-awaited maintenance of her sense of insignificance and the healing of her narrowed “Weltanschauung.
Amsterdams Opera Koor bestaat in mei precies 75 jaar. Dat wil het koor vieren met een feestelijk concert in de Amsterdamse Dominicuskerk, Spuistraat 12 op zondagmiddag 11 mei a.s. van 15.00 tot 17.00 uur. Op het programma staan de mooiste werken uit het rijke repertoire van het koor, o.a. stukken uit Anna Bolena en Maria Stuarda van Donizetti, delen uit La sonnambula en Norma van Bellini, Carmen van Bizet en Saffo van Pacini.