Les Enfants terribles
Philip Glass
Opgroeien kan een tragedie zijn
Les Enfants terribles – Opera de Lille
De wereld van Jean Cocteau tot leven gebracht
In hun libretto hebben Philip Glass en Susan Marshall de essentie van Jean Cocteau’s roman weten te vangen. Het doel was om jonge mensen te portretteren die op de drempel staan van een volwassen leven dat zij weigeren te aanvaarden. Zij zijn deze uitdaging aangegaan. Twee wezen, Paul en Elisabeth, leven afgezonderd in de grote flat van hun ouders, alsof zij zich op een eiland bevinden dat van de wereld is afgesneden. Maar de wereld haalt hen in, in de vorm van Gaspard, een vriend van Paul, en Agathe, een vriendin van Elisabeth. Ze zullen dromen, ze zullen geloven (of toch niet?) dat ze gevoelens ervaren, ze zullen niet in staat zijn deze te uiten; er zullen stiltes, leugens en misverstanden zijn. Het verhaal eindigt met de zelfmoord van Paul en de dood van Elisabeth.
Foto’s ©Simon Gosselin
De repetitie nestelt zich als een stille hunkering
We kennen allemaal de grote opera’s van Philip Glass: het baanbrekende Einstein on the Beach, in samenwerking met beeldend kunstenaar en regisseur Robert Wilson; Satyagraha opgedragen aan Gandhi; en het prachtige Akhnaten, opgedragen aan de Egyptische farao. Maar voor dit werk, letterlijk ‘kamermuziek’, heeft Philip Glass besloten zich te beperken tot drie piano’s.
Een keuze die gericht is op het creëren van intimiteit, op het scheppen van een besloten setting, die aansluit bij wat de personages willen en ervaren, bij wat hen zal boeien en overweldigen. Opmerkelijke expressieve mogelijkheden komen samen in deze instrumenten, waarvan het trio de expressiviteit vermenigvuldigt.
Hypnose, fascinatie en de betoverende kracht van deze repetitieve muziek, nooit hetzelfde en toch altijd hetzelfde. Muziek die die tijdloze wereld oproept waarin deze tragische helden zouden willen leven; muziek die ons in haar ban houdt: in de dubbele zin dat ze ons als het ware gevangen houdt en ons verleidt.
We moeten zeker ook het opmerkelijke werk van de drie fantastische pianisten noemen: Nicolas Chesneau, Flore Merlin en Nicolas Royez.
Foto’s ©Simon Gosselin
Les Enfants terribles
Een oogverblindende en verrassende productie.
Regisseur Matthias Piro en decor- en kostuumontwerpster Lisa Moro hebben een uiterst effectief toneelconcept bedacht. Op een draaiend podium verschijnen de kamers van het huis de een na de ander, maar let op: ze zijn bijna altijd anders! Het is duizelingwekkend – en het technische team van de Opera van Lille verdient lof voor de virtuositeit waarmee al deze snelle transformaties worden uitgevoerd. De scènes ontvouwen zich als filmsequenties. Even meesterlijk is de manier waarop de artiesten, volledig afgestemd op de regie-instructies van de regisseur, deze labyrintische wereld bevolken, hier opduikend, daar zich terugtrekkend, soms links, soms rechts of in het midden. Men weet nooit waar de een of de ander te vinden is, wat perfect past bij dit trieste verhaal waarin iedereen op zoek is naar zichzelf, net zoals men op zoek is naar de ander.
Foto’s ©Simon Gosselin
De vertolkers zijn de personages
Wat deze productie tot zo’n succes maakt, zijn de vertolkers: zij belichamen hun personages in alle opzichten, weten hun hoogte- en dieptepunten perfect weer te geven en beheersen het podium meesterlijk. En natuurlijk stellen zij hun vocale kwaliteiten volledig ten dienste van het werk en de visie van de regisseur: Marie Smolka, Sergio Villegas Galvain, Nikola Printz en Abel Zamora.
De Opera van Lille was uitverkocht voor deze opera, die enthousiast applaus oogstte van het publiek, waaronder een groot aantal ‘jonge toeschouwers’. Een ideale productie om de smaak voor opera te prikkelen!
Stéphane Gilbart
