Simon Boccanegra. Zürich flikt het ‘m weer!

Simon Boccanegra. Nadat het Opernhaus Zürich eind oktober zijn deuren corona-gedwongen weer moest sluiten, bood de aankondiging van uitzending op ARTE een sprankje hoop voor de langverwachte première van Simon Boccanegra van Giuseppe Verdi. Onze recensent voelde zich bevoorrecht dat hij de première live in het operahuis kon bijwonen. Bij wijze van uitzondering werden namelijk enkele abonnementhouders en recensenten toegelaten. Voor deze première vertrouwde Opern Zürich op het inmiddels beproefde recept waarbij koor en orkest via een glasvezelkabel vanaf het repetitiehuis een kilometer verderop hun bijdragen leverden.

You can have any review automatically translated. Click the Google Translate button (“Vertalen”), which can be found at the top right of the page. In the Contact Page, the button is in the right column. Select your language at the upper left.

 

Simon Boccanegra. “Melodramma”, proloog en drie aktes, van Giuseppe Verdi (1813-1901). Libretto van Francesco Maria Piave, naar Simón Bocanegra van Antonio García Gutiérrez; nieuwe versie van Arrigo Boito. Bezochte voorstelling: Opernhaus Zürich, 6 december 2020. (Koor en orkest live vanuit externe repetitieruimte naar het operahuis gestreamt.)

Simon Boccanegra: Christian Gerhaher
Maria Boccanegra, zijn dochter (Amelia Grimaldi): Jennifer Rowley
Jacopo Fiesco: Christof Fischesser
Gabriele Adorno: Otar Jorjikia
Paolo Albiani: Nicholas Brownlee
Pietro: Brent Michael Smith
Magd Amelias: Siena Licht Miller
Kapitein der kruisboogschutters: Savelii Andreev

Philharmonia Zürich
Chor der Oper Zürich
Statistenverein am Opernhaus Zürich

Muzikale leiding: Fabio Luisi
Regie: Andreas Homoki

 

Muziek: *4*
Regie:  *4*

Bij deze première ging natuurlijk alle aandacht uit naar het roldebuut van Christian Gerhaher als de ongelukkige Doge van Genua. Het was na de Marchese di Posa pas zijn tweede Verdi-rol. In de aanloop naar de première (zie ons interview) vertelde Gerhaher ons over zijn aarzeling bij het zingen van Verdi-rollen. Hoe dit ook zij, de rol van Simon vertolkte hij met grote waardigheid en gedrevenheid – we zagen een verscheurd, diep wanhopig en eenzaam karakter.

Vocaal hadden wij wat meer uitgesproken legato en meer italianità op prijs gesteld, al probeerde Gerhaher de balans te herstellen met een maximum aan expressie en een uiterst intelligente muzikale benadering. De Doge staat centraal in de finale van de eerste akte; Gerhaher zorgde daar met zijn “Plebe! Patrizi!” voor kippenvel. In de grandioze, ontroerende sterfscène liet hij zijn prachtbariton ongehinderd stromen. Hier was ook de interactie met Christoph Fischesser als Boccanegra’s tegenstander  Jacopo Fiesco  uitermate boeiend. Fischesser verrukte met met een zalvende,  vloeiende bas, maar had in de proloog iets meer drama kunnen laten horen.

De rol van Simones dochter Maria/Amelia werd vertolkt door Jennifer Rowley. Zij beschikt over een fraaie, soepele (Verdi-)sopraan, waarbij de lichte scherpte in het hoge register de positieve totaalindruk slechts licht verstoorde. Als Gabriele Adorno bleek Otar Jorjikia over een interessant getimbreerde tenor te beschikken, waarbij wij toch graag wat meer vuur in dit jeugdige, warmbloedige karakter hadden gezien. Nicholas Brownlee vertolkte op perfecte wijze de rol van de intrigerende Paolo Albiani.

De regie van Andreas Homoki was bedachtzaam en daarin lag precies de kracht. Homoki verplaatste de proloog naar de late 19e eeuw, toen de aristocratie nog dominant was, terwijl de rest van de opera zich afspeelde in het Italië van het opkomend fascisme. De kostuums weerspiegelen deze tijdsprong van ca. 25 jaar, maar roepen tegelijkertijd een zekere tijdloosheid op.  Het draaiende en geraffineerde toneelbeeld van Christian Schmid laat huisgevels, straten en interieurs steeds weer op een interessante manier verschijnen en verdwijnen. Homoki’s personenregie, inclusief de figuranten – die deels het ontbrekende koor op het podium vervingen – was zeer to-the-point. Vooral de slotscène, waarin Amelia bloemen op de boot legt, een reminiscentie aan Boccanegra’s verleden als “zeerover in dienst van Genua”,  was buitengewoon ontroerend. Jammer dat Amelia van regisseur Homoki geen toestemming kreeg om haar vader te omhelzen zoals het libretto voorschrijft…

Hoogtepunten in de regie waren het moment waarop Simon de kamer van zijn geliefde Maria binnenkomt en haar dood aantreft, en de beklemmende monniksprocessie tijdens Fiesco’s aria. Ook de flashbacks, die scènes laten zien uit de tijd van vóór het operaverhaal, waren dit keer vrij succesvol. En dat is wel eens anders…

Dirigent Fabio Luisi heeft Simon Boccanegra al 25 jaar op de lessenaar. In deze lange periode is zijn interpretatie van deze geweldige opera aanzienlijk gerijpt. De verbinding vanuit de repetitiezaal bood helaas geen gelegenheid om de uitvoering van de Philharmonia Zürich tot in detail te beoordelen; in ieder geval kon vastgesteld worden dat Luisi zijn orkest intens en enthousiast dirigeerde. Dit gold ook voor het door Janko Kastelic ingestudeerde koor.

Aan het einde van deze opera-avond klonk een dank en luid applaus. Het zal een feest zijn om deze voorstelling, met deze cast, post-corona te bezoeken.

Marco Ziegler

 

We like to get in touch with our readers. Please add a comment under this article and/or rate the article with 1 to 5 stars. Scroll down.
5 2 votes
Article Rating
Marco Ziegler

REVIEWER

Marco Ziegler, based in Zürich, went to the opera from the age of 10 and has a keen eye and ear for the developments of the last few decades. Favourite genre: Italian Opera. Favourite operas: Aida, Don Carlo and La Forza del destino.

Subscribe
Notify of
guest
0 Comments
Inline Feedbacks
View all comments