La Cenerentola is een door Rossini op muziek gezet sprookje. Traditioneel voert de Opéra Royal de Wallonie rond de jaarwisseling een operette op. Dit jaar werd gekozen voor La Cenerentola.

You can have any review automatically translated. Click the Google Translate button (“Vertalen”), which can be found at the top right of the page. In the Contact Page, the button is in the right column. Select your language at the upper left.

 

Opera in twee bedrijven van Gioacchino Rossini op een libretto van Jacopo Ferretti. Het werk werd voor het eerst gespeeld op 25 januari 1817 in het Teatro Valle te Rome. Op 22 december 2019 zagen we een opvoering te Luik door de Opéra Royal de Wallonie. Het gaat om een herneming van een productie uit 2014.
 

Cenerentola/Angelina: Karine Deshayes
Don Ramiro: Levy Sekgapane
Dandini: Enrico Marabelli
Don Magnifico: Bruno De Simone
Alidoro: Laurent Kubla
Clorinda: Sarah Defrise
Tisbe: Angélique Noldus

Okest & Koor: Opéra Royal de Wallonie-Liège
Dirigent: Speranza Scappucci
Regie: Cécile Roussat

 

Muziek:
Regie:

Samen met Il barbiere di Siviglia en L’Italiana in Algieri behoort La Cenerentola tot de bekendere komische opera’s van Rossini. Doch, waar de twee andere opera’s werkelijke komedies waren (L’Italiana zou je zelfs een farce kunnen noemen), is de humor in La Cenerentola veel meer gedoseerd. Voor zijn libretto bewerkte Ferretti een tekst van een eerdere opera van Pavesi en liet hij zich inspireren door Cendrillon van Isouard. Een belangrijke wijziging daarbij was het omwerken van een “halfkomische” tekst naar een “drama giocosa”. Dit werd vooral bereikt door het personage van Don Magnifico een veel belangrijker plaats te geven in het verhaal – met drie aria’s kan hij eigenlijk als de hoofdfiguur beschouwd worden.

La Cenerentola
La Cenerentola K. DESHAYES - L. SEKGAPANE ©Opéra Royal de Wallonie - Liège

Muzikaal slaat Rossini met La Cenerentola een eerste brug tussen de “opera seria”, de serieuze opera en de “opera buffa”, het komische genre. Deze beide strekkingen in de opera hadden altijd gescheiden naast elkaar bestaan, waarbij de “opera buffa” wat betreft de complexiteit van de verhalen en van de muziek altijd het kleinere broertje was. Met La Cenerentola schreef Rossini echter een komische opera die zowel qua vorm als wat betreft de eisen die aan de zangers gesteld werden, kon wedijveren met de “opera seria”. In zekere zin is Angelina een van de sympathiekste personages in Rossini’s oeuvre, een personage uit de “opera seria” dat geïnjecteerd werd in een “opera buffa”.

Een regisseur die zich aan La Cenerentola waagt, moet zich hoeden voor een verstoring van het delicate evenwicht tussen de ernstige en de komische elementen. Helaas is het precies deze val waarin het regisseursduo Cécile Roussat en Julien Lubek met beide voeten trapt. Dat ze de opera opvoeren als een sprookje dat gestuurd wordt door Alidoro en enkele van zijn acolieten, zagen we al eerder. Voor de rest overstijgt hun enscenering echter zelden het niveau van de klucht met dansende koorleden, etenswaar dat tot leven komt en dergelijk fratsen meer. De meer ontroerende scènes uit de opera, zoals het toneel waarin Angelina haar vader smeekt om mee te mogen naar het bal van de prins, verdwijnen zo naar de achtergrond en dat is jammer.

Muzikaal was de voorstelling echter van een hoog niveau. De Zuid-Afrikaanse tenor Levy Sekgapane stal wat ons betreft de show. Met zijn honingzoete, elegante, soepele en goed in de hoogte liggende tenorstem weet deze jonge zanger het publiek te vervoeren door zijn stilistisch perfecte vertolking van Don Ramiro, een rol die hem past als een handschoen. Ook Bruno De Simone, toch niet meer een van de jongsten, heeft de techniek en de timing die zo broodnodig zijn voor de rol van Don Magnifico. Alleen in de snellere passages lijkt zijn stem soms wat te verdrinken in de orkestklanken.

La Cenerentola
La Cenerentola K. DESHAYES © Opéra Royal de Wallonie - Liège

De Franse mezzo Karine Deshayes is zeker een verdienstelijke Angelina. Ze speelt haar personage geloofwaardig, heeft de techniek voor de rol en haar stem komt vooral in de hogere regionen goed tot haar recht. De Italiaanse bariton Enrico Marabelli is een vaste gast in Luik en een specialist in dit repertoire. Toch hoorden we hem al in betere vorm. Laurent Kubla is een verdienstelijke Alidoro, en Sarah Defrise en Angélique Noldus doen wat van hen verwacht wordt als Clorinda en Tisbe, de onsympathieke zusjes van Assepoester.

Zoals wel vaker koos dirigente Speranza Scapucci voor zeer contrasterende tempi. Ze behoudt daarbij de nodige dynamiek zodat de voorstelling op geen moment stil valt.

Traditioneel voert de Opéra Royal de Wallonie rond de jaarwisseling een operette op. Dit jaar werd met La Cenerentola gekozen voor een opera die, mede dankzij de enscenering, perfect past bij de tijd van het jaar. Het publiek genoot alleszins met volle teugen.

Hugo Delava
(24-12-2019)

Er zijn nog voorstellingen op 26, 28 en 31 december 2019.

Hugo Delava
Hugo Delava

REVIEWER

Favourite composers: Bellini, Braunfels, Donizetti, Mercadante, Meyerbeer, Rossini and Schreker. "Tenor-minded": Michael Spyres, Andreas Schager, Rockwell Blake.

Reageer op dit artikel

avatar
  Subscribe  
Abonneren op