Cabaret, musical van John Kander (muziek), Fred Ebb (lyrics) en Joe Masteroff (book), gebaseerd op John Van Druten’s toneelstuk I Am a Camera (1951), een adaptatie van de korte roman Goodbye to Berlin (1939) van Christopher Isherwood. Voor het eerst opgevoerd op 20 november 1966 op Broadway, New York. Bijgewoonde voorstelling in het Pfalztheater te Kaiserslautern op 19 oktober 2019.

 

Conférencier: Astrid Vosberg
Sally Bowles: Adrienn Cunka
Clifford Bradshaw: Julian Culemann
Ernst Ludwig: Günther Fingerle
Fräulein Schneider: Stefanie Smits
Fräulein Kost: Jutta Mitschke / Ines Pawlowski
Herr Schultz: Alexis Wagner

Ensemble, Chor und Extrachor des Pfalztheaters
Orchester des Pfalztheaters

Dirigent: Jochen Kilian
Choreografie: Kerstin Ried
Regie: Frank Matthus

 

Muziek:
Regie:

Wie niet zo thuis is in het musicalgenre, zal Cabaret vooral kennen van de filmversie van Bob Fosse uit 1972 met Lisa Minelli en Michael York. De oorspronkelijke toneelversie heeft echter meer te bieden dan de film, die uitsluitend toegespitst is op de relatie tussen Sally Bowles en Clifford Bradshaw. De sub-plot over de gedoemde romantiek tussen de Duitse pensionuitbaatster Fräulein Schneider en haar oudere vrijer Herr Schultz, een joodse fruitverkoper, komt er niet aan bod. Zij hebben nochtans heel wat mooie nummertjes te zingen en hun relatie weerspiegelt discreet de onheilspellende politieke ontwikkelingen in het late Weimar Duitsland.

Kaiserslautern Cabaret
Stefanie Smits (Fräulein Schneider) en Alexis Wagner (Herr Schultz) (Foto © Marco Piecuch)

Met meer panache wordt het opkomende Nazisme op de korrel genomen door de ceremoniemeester van de Kit Kat Club en door de muzikale nummers die daar met zwier door Sally Bowles en de Kit Kat Girls gezongen en gedanst worden.

Het is voor ons een primeur dat de ceremoniemeester in deze opvoering gezongen wordt door een vrouw. Niet dat Joel Grey, die de rol op Broadway en in de film zong, meteen als een man kan bestempeld worden. Hij zweefde zowat tussen de twee en het was juist de bedoeling om hiermee het decadente Berlijn van het interbellum te schetsen. “Decadent” is natuurlijk een woord dat wij niet meer mogen gebruiken in onze huidige teerhartige maatschappij, zeker als het over seksuele afwijkingen gaat. Ja, het woord “afwijkingen”, is uiteraard ook taboe. Grenzen de aanhoudende verplichte taalupdates niet wat aan het belachelijke? “Seksuele geaardheid” is de meest recente update om niemand op de tenen te trappen.
Met een honderd procent vrouwelijke ceremoniemeester speelt het Pfalztheater in elk geval op safe, ook voor aanvallen van #metoo, nog zoiets waarvoor veel woorden ons op de tong liggen, maar die wij niet mogen uiten.
Hoe dan ook, de vrouwelijke ceremoniemeester van deze opvoering, oogstte heel wat bijval. Zelf waren wij wat teleurgesteld. Mannen kunnen plat vulgair zijn, waar deze rol om vraagt, terwijl Astrid Volberg gemaakt vulgair was. Wij misten ook het lelijk snijdende van een scherpe tenorstem. Het klonk gewoonweg te gezond om te overtuigen.

Kaiserslautern Cabaret
Julian Culemann (Clifford Bradshaw) en Adrienn Cunka (Sally Bowles) (Foto © Marco Piecuch)

Adrienn Cunka was geschikt voor de rol van Sally Bowles, zij danste en zong de liedjes met veel verve, maar ook bij haar misten wij spontane soepelheid. Julian Culemann was een wat sullige Clifford, vocaal op het randje, maar dat is wel eigen aan de rol.

De beste prestaties kregen wij van Fraulein Schneider (Stefanie Smits) en haar Joodse aanbidder Herr Schultz (Alexis Wagner). Het ananas-duet was om van te snoepen en ook hun verschillende solo’s werden fraai en met veel gevoel gezongen.

De cabaret-nummers waren een regelrechte kopie van wat wij kennen van Bob Fosse. Dat was absoluut geen minpunt. De pogingen die wij ooit zagen om deze choreografie te wijzigen, waren regelrechte floppen. De bolhoedjes, het billenkletsen, de aan elkaar gekleefde ritmische groepjes… het zit in het collectief geheugen van alle musical-fans gegrift.

Alles bij elkaar was het een onderhoudende avond, met schwung gedirigeerd door Jochen Kilian en in een sobere, maar praktische, functionele en vlotte regie van Frank Matthus.

Guillaume Maijeur
(gepubliceerd op 21 oktober 2019)


Reageer op dit artikel

avatar
  Subscribe  
Abonneren op