“John Osborn is een zeldzame luisterervaring. Als de naam John Osborn valt, veer je als operaliefhebber op. De Amerikaanse tenor biedt zelfs onder de zwaarste omstandigheden weerstand aan de verleiding te gaan roepen in plaats van te zingen. Een zwaar bezet orkest? Osborn maalt er niet om. Hij blijft zoeken naar de lyriek, het legato, het felbegeerde en bijna uitgestorven belcanto.”

 

De Volkskrant, 6 oktober 2010.

You can have any review automatically translated. Click the Google Translate button (“Vertalen”), which can be found at the top right of the page. In the Contact Page, the button is in the right column. Select your language at the upper left.

 

John Osborn kennen wij voornamelijk uit het belcantorepertoire. Maar deze keer ging hij vreemd -samen met zijn vrouw, dat dan weer wel- en verzorgde het sympathieke echtpaar in het Amsterdamse Muziekgebouw een verrassende muzikale avond waarin Spaanstalige opera’s, zarzuela’s en liederen aan bod kwamen, naast toppers uit The American Songbook. Bijgewoonde voorstelling: Het Muziekgebouw, Amsterdam, 10 januari 2019.
 

John Osborn, tenor
Lynette Tapia, sopraan
Thomas Bagwell, piano

Werken van:
Manuel de Falla, Joaquín Turina. Agustín Lara, Pablo Sorozábal, Manuel Penella Morena, Leonard Bernstein, Stephen Sondheim, Aaron Copland, Wilbur Chenoweth, Frank Bridge, Dominick Argento, Ernest Charles, Sigmund Romberg.

Muziek:

Keilewinkelkout

Conversaties nemen soms bizarre wendingen. Voor onze ontspanning en het stimuleren van onze onderontwikkelde sociale vaardigheden bezoeken wij  enkele keren per week een uitspanning aan de Amsterdamse Noordermarkt, waarnaar ik meestentijds refereer met de term “keilewinkel”. Deze term is afkomstig van Paul Anton Wilking aka Pistolen Paultje, met wie ik van 1996 tot zijn dood in 2005 goed bevriend was. Dankzij hem leerde ik de schoonheid en het karakter van het CZ 75B 9mm 4.6″ pistool waarderen; een beauty voor ca 550 USD. Enfin, in de keilewinkel kwam het radioprogramma De Bonte Dinsdagavondtrein ter sprake; zelfs ik ben niet oud genoeg om er een herinnering aan te hebben, het muzikale amusementsprogramma hield op te bestaan in 1957. De term “bont” sloeg, naar stokoude keilewinkelgasten ons vertelden, op de verscheidenheid aan amusement en verpozing die dit AVRO-programma placht te bieden.  Met artiesten van Toon Hermans tot Willy Alberti.

De Osbourns en de Osborns

Terwijl het gesprek voortkabbelde  langs het vrolijke beekje van bier en jenever, transporteerde ons inmiddels soepele denkraam de opgevangen term “verscheidenheid” van de nostalgie naar de meedogenloze werkelijkheid die nu eenmaal onlosmakelijk verbonden is met het keiharde vak van operarecensent. Immers, moesten wij niet op schrikbarend korte termijn verslag doen van een concert door Lynette Tapia en John Osborn, een concert dat gekenmerkt zou worden door een verscheidenheid (daar heb je ‘m! ) aan aria’s, songs en duetten? Wij waagden een offensieve zet op het schaakbord van de caféconversatie. “Ik ga op 10 januari naar de Osborns” flapten wij eruit. (U weet, Lynette en John vormen een echtpaar, de Osborns.)

Wie se moeder?” vroeg Ome Jan (88).
Naar de Osborns, in Carré”.  Wij vervingen het Muziekgebouw door Carré, om een gevreesde moeizame conversatie van een scheut profylactische smeerolie te voorzien.
O, hij gaot naor de Osbourns”, verklaarde tante Nel, “die fan tv! die kenne van mijn een dikke tampeloeris krijge!

Aldus ontstond ter keilewinkel het tot op de dag van vandaag voortdurende misverstand dat Olivier naar de Osbourns in Carré ging.

Nog even om alle misverstanden de wereld uit de weg te ruimen, als u HIER klikt ziet en hoort u de Osbournes.

En dit zijn de Osborns:

U ziet de verschillen?

Vlagen van genoeglijkheid

Het concert, door het Muziekgebouw ingedeeld in de series “Langverwachte debuten en verrassend repertoire” en “Geheimtips” bestond inderdaad uit een bonte verzameling vocale muziek, waar – de  Here zij dank- geen “thema” in viel te ontdekken.

Tenzij men de titel “Spaanse furie en Amerikaanse swing“ als thema zou willen beschouwen. Gewoon, mooie liedjes, songs en aria’s,  variërend van Siete canciones populares españoles  (Manuel de Falla) tot “Maria” uit West Side Story, van Granada (de toegift) tot “Green Finch and Linnet Bird” uit Stephen Sondheims Sweeney Todd. Dankbaarheid gaat uit naar Lynette Tapia, die het gevarieerde programma grotendeels samenstelde. Gedachten drongen zich op aan de vaderlandse hymne “Pipo de clown en Mama Loe, maken van hun leven een heerlijk ratjetoe“, maar  dit heerlijk afwisselende concert verdient de enigszins denigrerende term “ratjetoe” zeker niet, en Pipo was nu vervangen door waarschijnlijk een van de beste belcantozangers van het moment en Mama Loe door zijn van een prachtig kwinkelerende, soubrette-achtige stem voorziene echtgenote Lynette Tapia. Immense vlagen van genoeglijkheid overspoelden de zaal toen deze twee sympathieke toppers -zij hebben in Nederland alleen al een schier onoverzienbaar aantal aantal vrienden- al deze heerlijke melodieën op het publiek lieten neerdalen. Haar “Vocalise”, van componist Wilbur Chenoweth, was een pareltje van muzikaliteit en voordracht.

John Osborn


Lynette Tapia’s Violetta

De internationale carrière van John Osborn begon in 1997 toen hij nog lid was van het Met’s Young Artist Development Program.  Hij mocht bij James Conlon auditeren voor de rol van Fenton in Verdi’s Falstaff.  Osborn leerde de rol in een paar dagen, vloog vanuit New York City naar Boston, zong voor James Conlon en werd in maart van dat jaar meteen toegevoegd aan de Fallstaff-productie van de Oper der Stadt Köln. Echtgenote Lynette Tapia is een puike lichte sopraan die onder meer optrad in  Le prophète in Essen (Opera Gazet organiseerde er een reis heen, 2017) en bij de Salzburger Festspiele (2014),  als Clorinda in La Cenerentola. Tevens zong zij, met haar echtgenoot, tijdens een “geheim” concert in het Rhein-Main-Theater te Niederhausen in 2014 de fraaiste Violetta die uw recensent ooit live mocht bewonderen; hieronder een korte vodeo van dez wonderbaarlijk fraaie uitvoering. Een “geheim” concert, want Lynette Tapia voerde een razendsnelle missie uit: even snel op en neer vanuit Salzburg, waar zij de genoemde rol van Clorinda vertolkte, naar Niederhausen (zoek dat op) .

Het is onbegonnen werk om alle vocale pareltjes die in het Muziekgebouw weerklonken, tot in detail te bespreken. Als wij dan toch één hoogtepunt zouden moeten noemen, dan wast het “Deep in my heart”, een duet uit The Student Prince (1924) van Sigmund Romberg. Als de muziek van Romberg in uw cd-speleru even niet te binnen wil schieten, kunt u HIER uw geheugen opfrissen.
Het duet werd op prachtige en uiterst innemende wijze gezongen door John Osborn en Lynette Talpia. Een ander hoogtepunt was “Tonght, Tonight” (West Side Story), waarbij het publiek zoals dat in onze dagen heet, “uit zijn dak ging”.

Het uitstapje van het echtpaar Osborn naar een repertoire dat geen alledaagse kost voor hen is, alles gezongen zonder bladmuziek, mag een groot succes genoemd worden. Mede dankzij de uitstekende pianist Thomas Bagwell, die -om met een fijn cliché te besluiten- van alle Spaanse en (Zuid-)Amerikaanse markten thuis bleek te zijn. De toegiften “Summertime”, het in pittig tempo ten gehore gebrachte “Grananada” en -het bloedt kruipt waar het niet gaan kan- “O suave fanciulla” zorgden voor een vrolijke optocht naar de inpandige  bar van restaurant “4’33”. Wie mocht denken dat de naam van het restaurant verwijst naar de gemiddelde wachttijd voor een biertje, vergist zich. Wat dat betreft had het restaurant beter “
Feierlich langsam, aber absichtlich nicht schleppend” kunnen heten.

Olivier Keegel
11-01-2020

 




Olivier Keegel
Olivier Keegel

CHIEF EDITOR AND REVIEWER

Bellini, Donizetti. Tito Schipa, Fritz Wunderlich, Ileana Cotrubas. Stefano Mazzonis di Pralafera, Laurence Dale. Certified unmasker of directors’ humbug.

8
Reageer op dit artikel

avatar
5 Comment threads
3 Thread replies
6 Followers
 
Most reacted comment
Hottest comment thread
6 Comment authors
Olivier KeegelWillemHans van VerseveldFred CoelemanCorinne Romijn Recent comment authors
  Subscribe  
nieuwste oudste meest gestemd
Abonneren op
Esther Chayes
Gast
Esther Chayes

Mooi stuk, al net zo verzorgd en verrassend als het concert zelf, dat ik mocht bijwonen. De muzikale feeling, ook van de pianist, was van een soort dat ik niet al te vaak meer tegenkom..

Corinne Romijn
Gast
Corinne Romijn

Het klinkt geweldig.En terecht want zij zijn de creme de la creme van dit moment.
4’33 zucht….. for your (intellectual) eyes only name.
Heeft Reinbert dat bedacht? 😛

Fred Coeleman
Gast
Fred Coeleman

Ja, het was een geweldige avond en niet alleen vanwege Lynette Tapia en John Osborn, de pianist Thomas Bagwell wil ik zeker hier op laten vallen, wat speelde hij geweldige met deze twee mee. En Lynette stal de show met haar leuke aria the vocalise van chenowith, dat was echt zo gaaf. maar natuurlijk is Johnny Osborn een extra kanjer. dat hij zo n programma uitkiest, is alleen maar van hoge klasse. en ik blijf het zonde vinden dat zo n programma niet twee keer uitverkocht moet wezen, daar is nog het en ander te doen…

Hans van Verseveld
Gast
Hans van Verseveld

Een verrukkelijke avond daar aan het IJ in Amsterdam. Nadat het muzikale echtpaar vorige week zaterdag in Rotterdam de Bellini-sterren in I Puritani van de hemel had gezongen, een belevenis waar uw recencent Olivier Keegel om hem moverende, maar zeker niet terechte redenen schitterde van afwezigheid, bewezen John Osborn en Lynette Tapia hier hun grote veelzijdigheid. Een uitgekiend programma van liederen en aria’s gezongen en gepresenteerd op een wijze zoals Amerikanen dat met schaamteloos genoegen kunnen. Daar kunnen ze in ‘De Kleine Zaal’ nog wat van leren! Voorlopig moeten we het na deze twee heerlijke avonden in Rotterdam en Amsterdam… Lees verder »

Willem
Gast
Willem

Altijd leuk om te lezen en leerzaam. Helaas niet aanwezig, nieuw kans bij DNO? 🎼🌷🌷🌷🌷🎼