You can have any review automatically translated. Click the Google Translate button, which can be found at the top right of the page. In the Contact Page, you will find the button in the right column. Select your language at the upper left.
Manon Lescaut is een opera in vier bedrijven van Giacomo Puccini, gecomponeerd tussen 1890 en 1893. Libretto van Marco Praga, Domenico Oliva, Giulio Ricordi, Luigi Illica and Giuseppe Giacosa  Het verhaal is gebaseerd op de roman L’histoire du chevalier des Grieux et de Manon Lescaut uit 1731 van Abbé Prévost. Bijgewoonde voorstelling: Oper Frankfurt, 10 oktober 2019.

Manon Lescaut: Asmik Grigorian
Lescaut: Iurii Samoilov
Chevalier Renato des Grieux: Joshua Guerrero
Geronte de Ravoir: Donato Di Stefano
Edmondo: Michael Porter
Der Wirt: Magnús Baldvinsson
Ein Musiker: Bianca Andrew
Ein Tanzmeister: Jaeil Kim
Der Laternenanzünder: Santiago Sánchez
Der Sergeant: Božidar Smiljanić
Der Kapitän: Pilgoo Kang

Musikalische Leitung: Lorenzo Viotti
Inszenierung: Àlex Ollé
Chor der Oper Frankfurt
Frankfurter Opern- und Museumsorchester

Muziek:
Regie:

In operaland zijn wij gezegend met drie Manons.

“Ons resten Aubert, Massenet en Puccini, deze drie, maar de grootste daarvan is Puccini”, als wij vrijelijk 1 Korinthiërs 13:13 mogen parafraseren. In Manon Lescaut (1856) van Auber wordt het karakter van Des Grieux door librettist Scribe van allerlei toeters en bellen voorzien, en dat maakt de opera van Auber, de componist van Fra Diavolo (naar verluidt volgend seizoen bij DNO), er niet beter op. Wat Aubert betreft houden wij het liever op zijn Fra Diavolo; deze magnifieke uitvoering van de ouverture wilden wij u niet onthouden. Ziet u het als een Einlage.

Maar nu naar de echte Manon Lescaut, die van Puccini. Op een plein in Amiens arriveren soldaat Lescaut en zijn zus Manon (in deze versie: een vluchtelinge). Een zekere Des Grieux wordt verliefd op haar en samen ontvluchten ze de oude thesaurier-generaal Geronte die ook een oogje heeft op Manon. Geronte achterhaalt Manon en ze gaat nu een saai leven als maîtresse van de oude geile bok tegemoet.

Ze wil er weer vandoor met Des Grieux. Maar law obiding citizen Geronte heeft Manon bij de politie aangegeven. Ze probeert nog wat geld en juwelen bij elkaar te graaien  (in Ollé’s visie blijkbaar typisch voor het gedrag van een vluchteling) en de plaat te poetsen, maar ze wordt gearresteerd. Haar broer probeert de politie nog om te kopen,  maar dat lukt niet. Des Grieux spreekt haar bij het raam van haar gevangenis. Hij overtuigt de kapitein van het schip dat hij mee mag op de boot die Manon naar het verre Amerika zal deporteren. In het vierde bedrijf zijn Manon en Des Grieux ontsnapt. In de woestijn gaat Des Grieux op zoek naar water, maar als hij terugkomt is ze al stervende.

Manon Lescaut
Asmik Grigorian (Manon Lescaut), Donato Di Stefano (Geronte de Ravoir) en Ensemble Copyright: Barbara Aumüller

Manon Lescaut bevat een paar heerlijke aria’s: “Donna non vidi mai”  natuurlijk, maar ook Manons “In quelle trine morbide” (“verveel me te pletter”) en de nummer-1 hit “Sola, perduta, abbandonata” (“alleen, verloren, verlaten”).

Wij kunnen ons nauwelijks een genoeglijker bezigheid voorstellen dan het bijwonen van de vierde akte van Manon Lescaut. Gerieflijk gezeten in uw zetel aanschouwt u op het toneel een heuse woestijn, die in schrille tegenstelling staat tot het u toebedeelde – en wis en drie verdiende- zitcomfort. Het moet dan ook een bijna échte woestijn zijn, met zand en een felle zon, en een uitgemergelde, stervende Manon.

Een Manon-woestijn is ons in het huidige tijdsgewricht natuurlijk niet meer gegeven; wij kennen de woestijn nog van de “avontuurlijke” vakantie inclusief ontmoeting met originele woestijnbewoners die om 5 uur ’s middags gewoon weer hun kameel inleveren en teruggaan naar hun doorzonwoning in de plaatselijke Vinex-wijk.

Ook in Frankfurt dus geen woestijn, maar een AMSTERDAM-achtige LOVE-carrousel (zie afbeelding). Àlex Ollé immers. En inderdaad: sigarettenrokers op het toneel, rolstoelen, zonnebrillen. Deze dekselse regisseur heeft (SPOILER ALERT) het verhaal g-e-a-c-t-u-a-l-i-s-e-e-r-d en heeft er een visueel (ik geef het toe) niet-onaantrekkelijke maar bombastische voorstelling van gemaakt. Wel weer gesjoemeld met de tekst en vertaling (“Daar komt de bus uit Arras”). Er waren te veel krankzinnige ongerijmdheden om op te noemen, voornamelijk omdat het verhaal van Manon werkelijk geen enkel raakpunt heeft met welke vluchtelingencrisis ook. O ja, de zee misschien, en daar werd dan ook een minutenlange video aan gewijd. Dat we het even weten.

Manon Lescaut
Iurii Samoilov (Lescaut) und Asmik Grigorian (Manon Lescaut) Copyright: Barbara Aumüller

Maar in de hoofdrollen twee wereldsterren: “Zangeres van het Jaar” Asmik Grigorian en  de schier perfecte Joshua Guerrero; een gem, deze krachtig stralende, soepele  belcantotenor. Asmik Grigorian is zeer in de mode, iedereen claimt haar “ontdekt” te hebben, en deze buiten haar schuld vigerende omstandigheden nemen haar bij voorbaat tegen ons in, maar wij moeten eerlijk toegeven: een uitzonderlijk, heel groot talent. Haar stem stuwt weldadige vlagen van gelukzaligheid door de zaal. Een lyrisch-dramatische sopraan met een slanke, helder stralende stem  waar wij wel pap van lusten. Sterker nog: wij waren bepaaldelijk overweldigd.

Even ter zijde: U moet onze korte en pijnlijk onvolledige beschrijving van de inhoud van de opera onmiddellijk vergeten, want in Frankfurt bleek de vork toch anders in de steel te zitten: Manon is niet alleen een immigrante maar tevens paaldanseres (lekker ding, dat wel) die een Verona van de Leur-achtige carrière lijkt na te streven. En voor de volledigheid:  Manon en Des Grieux ontmoeten elkaar op een busstation, en Manon komt in een uitzetcentrum terecht.

Worden er met grote regelmaat opera’s in bioscopen vertoond, dit keer was het omgekeerd. De regisseur toverde de Frankfurter Oper om in een heuse bioscoop. Het voorprogramma met het Bio vakantieoord ontbrak helaas, maar er was wel een spannende speelfilm over lieden die trachtten een hek te slopen. Zo helemaal Manon Lescaut!

Het sloeg weer eens helemaal nergens op. Vluchtelingen, migratie, seksuele uitbuiting, wat hebben ze in hemelsnaam te maken met Manon Lescaut, geschreven in 1893, ruim honderd jaar verwijderd van de (im)migratie-ellende zoals we die nu over ons afgeroepen hebben. Het is verdomd vervelend voor Mensen van Nu, maar Manon is niets meer en niets minder dan een getroebleerde vrouw, die het er maar knap lastig mee heeft om te kiezen tussen een armoedzaaierig studentje  en haar obsessie met weelde en rijkdom, een dievegge die tegen de lamp loopt en in ballingschap zingend het tijdelijke met het eeuwige verwisselt.

Echter, met deze twee buitencategorie solisten is het verduveld lastig om deze Manon nog te verpesten, en daarin is Àlex Ollé dan ook niet geslaagd; hij wordt ervoor beloond met 2,5 Opera Gazet sterren. Wij tonen onze zachte kant. Ook de rest van de cast was uitstekend, zoals de Oekraïense bariton Iurii Samoilov als Manons broer Lescaut en de tenor Michael Porter als Edmondo. Voeg daarbij het prima-de-luxe Frankfurter Opern- und Museumsorchester (weldadige cello- en hobo-solo’s) onder leiding van “onze eigen” en werkelijk briljante Lorenzo Viotti, die ons trakteerde op soms transparante soms overdonderende Puccini-klanken, en wij kunnen zeggen:

een fraaie Manon Lescaut in Frankfurt. Laten wij maar eerlijk bekennen: een overweldigende Manon. Uw recensent werd zowaar wat bleekjes rond de neus.

Olivier Keegel
(gepubliceerd 11-10-2019)

Er zijn nog voorstellingen op 13, 18, 25 en 27 oktober, en op 2, 9, 15, 23 november 2019.

Olivier Keegel
Olivier Keegel

Chief editor and reviewer

Bellini, Donizetti. Tito Schipa, Fritz Wunderlich, Ileana Cotrubas. Stefano Mazzonis di Pralafera, Laurence Dale. Certified unmasker of directors’ humbug.

5
Reageer op dit artikel

avatar
3 Comment threads
2 Thread replies
4 Followers
 
Most reacted comment
Hottest comment thread
5 Comment authors
fredOlivier KeegelPieter K. de Haan.Jan Willem BultjeLa11Vie . Recent comment authors
  Subscribe  
nieuwste oudste meest gestemd
Abonneren op
La11Vie .
Gast
La11Vie .

Het is weer een heerlijke recensie. Gelukkig heb je toch genoten. Wanneer zouden we weer eens een mooie regie kunnen aanschouwen.

Jan Willem Bultje
Gast
Jan Willem Bultje

Weer een prachtige recensie. Bedankt!

Pieter K. de Haan.
Gast
Pieter K. de Haan.

Een “heerlijke” of een “prachtige” recensie zijn mooi meegenomen, maar wat moet/’kun je ermee? Waar het natuurlijk om gaat is de gerecenseerde voorstelling. En wat moet/kun je dan aanvangen met bv. de 2 volgende recensies van één en dezelfde productie: https://www.operamagazine.nl/headline/49639/ijzersterke-pique-dame-in-premiere-in-essen/ en https://onlinemerker.com/essen-aalto-theater-pique-dame-premiere/? Tegengestelder kan niet!