Madama Butterfly. “Tragedia giapponese” in twee bedrijven, gecomponeerd door Giacomo Puccini. Libretto van Giuseppe Giacosa en Luigi Illica, naar het stuk Madame Butterfly van David Belasco, gebaseerd op het verhaal van John Luther Long, een werk dat schatplichtig is aan Madame Chrysanthème van Pierre Loti. Eerste uitvoering in het Teatro alla Scala, Milaan, op 28 mei 1904. Bijgewoonde voorstelling op 21 september 2019 in de Opéra Royal de Wallonie.
 

Cio-Cio-San: Svetlana Aksenova
Pinkerton: Alexey Dolgov
Sharpless: Mario Cassi
Suzuki: Sabina Willeit
Goro: Saverio Fiore
Kate Pinkerton: Alexise Yerna
Lo Zio Bonzo: Luca Dall’Amico
Il Commissario/Yamadori: Patrick Delcour
Yakusidé: Alexei Gorbatchev
L’Officier de l’état-civil: Benoît Delvaux
La mère de Cio-Cio-San: Réjane Soldano
La tante de Cio-Cio-San: Dominique Detournay
La cousine de Cio-Cio-San: Barbara Pryk

Orchestre & Choeurs de l’Opéra Royal de Wallonie-Liège
Muzikale leiding: Speranza Scappucci
Regie: Stefano Mazzonis di Pralafera

 

Muziek:
Regie:

De opera’s van Puccini staan altijd garant voor dramatiek en emotie. Dit geldt zeker voor Madama Butterfly, een werk dat we nochtans slechts voor de tweede maal zagen, zowat twintig jaar na de Carsen-productie in de Vlaamse Opera.

Madama Butterfly
Alexey DOLGOV - Svetlana AKSENOVA © Opéra Royal de Wallonie-Liège

Beginnen er scheurtjes te komen in het imago van de Luikse opera als Mekka voor de liefhebbers van traditionele ensceneringen? Na een matige I puritani aan het einde van het vorige seizoen probeert regisseur en intendant Stefano Mazzonis di Pralafera voorzichtig wat moderne elementen te steken in zijn visie op Madama Butterfly, echter zonder dat dit storend werkt. In Luik speelt de opera zich af kort na de tweede wereldoorlog. Deze setting werkt zeker voor de figuur van Pinkerton waarvan de arrogantie van de overwinnaar extra in de verf gezet kan worden. Aan de andere kant is het twijfelachtig dat het mooie idyllische, misschien wat kitscherig tafereel dat in het eerste bedrijf geschilderd wordt, zich kan afspelen kort nadat Nagasaki vernietigd werd door een atoombom. Echt “modern” wordt het dan in het tweede bedrijf wanneer Butterfly, ondertussen volledig verwesterd, in een moderne huurwoning verblijft en Pinkerton uiteindelijk op het dak van dit gebouw landt.

Uiteindelijk eindigt de opera met een ware coup de théâtre wanneer Kate Pinkerton het kind uit de kinderwagen wil nemen en blijkt dat dit enkel bestond in de fantasie van Butterfly. Meer dan waarschijnlijk werd de opera al eerder zo gebracht maar we vonden het een sterke finale die perfect past bij het karakter van de titelfiguur.

Hoewel dirigente Speranza Scapucci veel moeite deed om de partituur van Puccini met energie en passie te laten weerklinken, werden we niet echt geboeid door de gebeurtenissen tijdens het eerste bedrijf. Niet alleen omdat de decors en kostuums vooral voor een groot postkaartgehalte zorgden, eigenlijk gebeurt er niet zo veel en is dit eerste deel vooral een aanloop naar de gebeurtenissen na de pauze. Het was ook na de pauze dat de voorstelling werkelijk van de grond kwam, onder andere met een schitterend tussenspel. Scapucci zorgde er steeds voor dat, ondanks de voluptueuze orkestklanken, de zangers nooit overstemd werden.

Madama Butterfly
Svetlana AKSENOVA - Alexey DOLGOV © Opéra Royal de Wallonie-Liège

Zelfde verhaal eigenlijk bij de solisten die pas in het tweede bedrijf werkelijk hun beste niveau bereikten. We waren onder de indruk van het spel en de zang van de Russische sopraan Svetlana Aksenova die met een volumineuze, krachtige sopraan (misschien wat te dramatisch voor de jonge geisha) met dynamisch spel een geloofwaardige Butterfly neerzette. Haar grote aria “Un bel di vedremo” was ongetwijfeld het hoogtepunt van de avond en werd door het publiek op een ovatie onthaald. Ook haar landgenoot Alexey Dolgov wist te overtuigen als de onsympathieke (de regie accentueerde dit nog) verleider Pinkerton. Hij weet zijn stem zonder forceren mooi te laten glijden op de orkestklanken. Mario Cassi was perfect als Sharpless, een rol die hem beter ligt dan Riccardo in I puritani vorig seizoen. Als Suzuki was mezzosopraan Sabina Willeit vocaal aanweziger dan we van dit personage gewoon zijn. Saverio Fiore vertolkte met brio de koppelaar Goro die af en toe misschien iets te veel naar een parodie neigde.

Al bij al waren we zeer tevreden over deze voorstelling die ons vooral zal bijblijven omwille van de originele finale.

 

Hugo Delava
(gepubliceerd 23 september 2019)

 

 

Er zijn nog voorstellingen op 24, 26 en 28 maart 2019. De laatste twee opvoeringen hebben in de hoofdrollen Yasko Sato (Cio-Cio-San) en Dominick Chenes (Pinkerton).


Hugo Delava
Hugo Delava

Reviewer

Favourite composers: Bellini, Braunfels, Donizetti, Mercadante, Meyerbeer, Rossini and Schreker. "Tenor-minded": Michael Spyres, Andreas Schager, Rockwell Blake.

Reageer op dit artikel

avatar
  Subscribe  
Abonneren op