Rapsodia Satanica

Rapsodia Satanica was de laatste film die door Nino Oxilia werd geregisseerd; een variatie op de Faust-mythe, met de vamp-diva Lyda Borelli, een van de beroemdste stommefilmactrices uit die tijd. Mascagni schreef muziek voor de film, zijn enige filmmuziek, en dirigeerde de eerste voorstelling in juli 1917.

You can have any review automatically translated. Click the Google Translate button (“Vertalen”), which can be found at the top right of the page. In the Contact Page, the button is in the right column. Select your language at the upper left.

 

De partituur spitst zich toe op de gemoedstoestand van de gravin. De althobo waarmee de muziek opent, ademt onontkoombaar “Fatale Aantrekkingskracht” en vormt de opmaat tot een Melancholisch muziekstuk met een hoofdletter M. Het harmonisch idioom van Mascagni is weliswaar traditioneel van aard, maar kent chromatische wendingen  die verwijzen naar de opwinding en verwarring die de gravin ondervindt na haar pas verworven jeugd. Een fijn stuk muziek, een onverdeeld genoegen voor Mascagni-liefhebbers. Mascagni Lovers’ Lives Matter! De complete film werd tijdens de ZaterdagMatinee in 2017 in het Amsterdamse  Concertgebouw vertoond, waarbij Mascagni’s muziek uiteraard live werd gespeeld.

De film werd destijds wel vergeleken met de opera’s van Wagner. De film straalt zeker een bepaalde operagevoeligheid uit, niet alleen door Mascagni’s muziek, maar ook door de relatie tussen beeld en muziek. Zelf herkennen wij in de (openings)muziek een zekere Anton Bruckner, maar het kan heel goed zijn dat wij ernstig dwalen.

Lyda Borelli

Lyda Borelli was een megaster. De term “borellismo” werd in Italië gebruikt om de Lyda Borelli rage te beschrijven. Ze was een schoonheid, met golvend blond haar,  en grossierde in opmerkelijke poses die nu enigszins bizar althans gedateerd aandoen.

Vrouwelijke fans gingen op dieet en probeerden haar poses te imiteren. In Rapsodia Satanica speelt zij een oude vrouw die het beruchte pact met de duivel sluit in ruil voor eeuwige jeugd. Een fascinerende rol.

Bronnen: Bernhard Kuhn, Gramophone, e.a.

0 0 votes
Article Rating
Olivier Keegel

CHIEF EDITOR AND REVIEWER

Chief Editor since 2019. Does not need much more than Verdi, Bellini and Donizetti. Wishes to resuscitate Tito Schipa and Fritz Wunderlich. Certified unmasker of directors' humbug.

Subscribe
Notify of
guest
0 Comments
Inline Feedbacks
View all comments