In TROUW van 25 september verscheen een dubbelinterview met I. Van Hove en “activistische” danser B.T. Jones met als onderwerp corona diversiteit in de toneel-, film- en operawereld. Opzienbarende conclusie: er moet meer evenwicht komen. Van Hove gaat diep door het stof, zoals de witman betaamt: “Ik had natuurlijk best een zwarte regieassistent kunnen nemen.”

You can have any review automatically translated. Click the Google Translate button (“Vertalen”), which can be found at the top right of the page. In the Contact Page, the button is in the right column. Select your language at the upper left.

 

In een terzijde staan enkele uitspraken van regisseuse J. Mijnssen. Dat gaat zo, de vette tekst komt uit het origineel:

“Voor mij is het geen enkel probleem om Elizabeth I en Jane Seymour door een zwarte zangeres te laten spelen. Mijn regies gaan over menselijke emoties. Daarbij zijn uiterlijke kenmerken en dus ook de huidskleur van de zanger niet relevant. In het theater, in de opera zoek ik niet naar een ‘waarheidsgetrouwe weergave van het verleden’, ik wil geen levend museum op het toneel, of een kopie van een schilderij van Holbein. Het gaat om de emotionele energie van de zanger. Ik zoek naar zangers die in staat zijn om een theatrale figuur tot leven te wekken, die menselijke emoties kunnen overbrengen in hun stem en in hun acteerwerk.”

Wat valt het gemiddelde, doorgewinterde Regietheater-slachtoffer meteen op?
Allen (verzaligd): “Het museum!”

J. Mijnssen legt iets uit.

OPERA IS GEEN MUSEUM

Opera is geen museum, mensen! Het cliché der clichés in de al jarenlang voortwoekerende discussies over Librettogetrouwe Regie en Regietheater. Een cliché uit de categorie Je Moet Er Geweest Zijn Om Erover Te Kunnen Oordelen (Apartheid Zuid-Afrika) en Vitamines Zitten Juist Vlak Onder De Schil (sinaasappels).

Léést Mijnssen wel eens wat, of vlucht zij na gedane regie-arbeid spoorslags naar Center Parcs De Huttenheugte? Wij kennen de verleidingen van Center Parcs De Huttenheugte maar al te goed. Immers, een van de onweerstaanbare verlokkingen is de nabijheid van Plopsa Indoor Coevorden.
Wij laten het “Mijn regies gaan over menselijke emoties” nu maar even voor wat het is: een duidelijk Child of a Lesser God in het godenrijk der hemeltergende gemeenplaatsen.

I had a dream
Plopsa Indoor Coevorden

I had a dream. Over een operaregisseur die van opera houdt en niet van hupsafladder. Tijdens deze droom hadden wij gelukkigerwijs onze laptop bij de hand, en wij noteerden voor u:

“Voor mij is het geen enkel probleem om Elizabeth I en Jane Seymour door een zwarte zangeres te laten spelen (brava!). Mijn regies staan in dienst van componist en zangers. Daarbij zijn uiterlijke kenmerken en dus ook de huidskleur van de zanger niet relevant (brava!). In het theater, in de opera zoek ik naar Werktreue, getrouwheid aan tekst, compositie en origineel, ik wil geen actuele hupsafladder op het toneel, of een andere kopie van Bieito, Konwitschny e tutti quanti. Het gaat vooral ook om de zangers. Ik ben geen Casting Director en over de zangers heb ik dus niets te zeggen, maar vanuit mijn bescheiden rol tracht ik iets bij te dragen aan hun acteerwerk.”

Only a dream. En zoals basisschoolleerlingen hun opstellen (bestaan die nog?) altijd weer adequaat besluiten: “En toen werd ik wakker… “

Olivier Keegel


0 0 stem
Artikelbeoordeling
Olivier Keegel
Olivier Keegel

CHIEF EDITOR AND REVIEWER

Bellini, Donizetti. Tito Schipa, Fritz Wunderlich, Ileana Cotrubas. Stefano Mazzonis di Pralafera, Laurence Dale. Certified unmasker of directors’ humbug.

Abonneer
Laat het weten als er
guest
0 Reacties
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties