“Zoveel tijd en moeite er (doorgaans) gestoken wordt in de kostuums op het podium, zo weinig moeite getroost het gros van het publiek zich om enigszins gepast voor de dag te komen. Al dan niet gescheurde jeansbroeken, sneakers en mutsen (?) maken van de pauze een beproeving. Je ziet er af en toe zelfs volwassen mannen in korte broeken. Lange tijd was de opera een society-evenement. Daar wilde je gezien worden — maar alleen in stijl. Nu gaat men daar hetzelfde gekleed als achter een winkelkarretje in de supermarkt.”

 

You can have any review automatically translated. Click the Google Translate button (“Vertalen”), which can be found at the top right of the page. In the Contact Page, the button is in the right column. Select your language at the upper left.

 

Op www.doorbraak.be schreef Els van Doesburg een behartenswaardig artikel over de hand over hand toenemende slonzigheid waarmee het huidige operapubliek zich kleedt.
opera
Els van Doesburg, gemeenteraadslid in Antwerpen.

Korte broeken in de opera

“Het verdwijnen van de dresscode in de opera staat niet op zich maar is symptomatisch voor een bredere tendens in onze samenleving: tradities worden ingeruild voor de banalisering van het bijzondere. Altijd ‘jezelf’ kunnen zijn, wordt een soort recht om de betekenis van gebeurtenis en omgeving te negeren. Dan krijg je dus korte broeken in de opera, T-shirts op begrafenissen en sneakers bij de koning,” aldus Van Doesburg.

 

“Het verdwijnen van de dresscode in de opera staat niet op zich maar is symptomatisch voor een bredere tendens in onze samenleving: tradities worden ingeruild voor de banalisering van het bijzondere. Altijd ‘jezelf’ kunnen zijn, wordt een soort recht om de betekenis van gebeurtenis en omgeving te negeren. Dan krijg je dus korte broeken in de opera, T-shirts op begrafenissen en sneakers bij de koning.”  Lees HIER het gehele artikel.

opera
opera
Telmora Novakov
Telmora Novakov

OFFICE ASSISTANT

Telmora Novakov keeps up with the news for Opera Gazet. At the urgent request of the editor-in-chief, she has put the separation of facts and opinions completely behind her.

14
Reageer op dit artikel

avatar
2 Comment threads
12 Thread replies
4 Followers
 
Most reacted comment
Hottest comment thread
5 Comment authors
Olivier KeegelJan de JongKersten van den BergWillemEwout Recent comment authors
  Subscribe  
nieuwste oudste meest gestemd
Abonneren op
Willem
Gast
Willem

Inderdaad, netjes gekleed, doe je voor je zelf, maar ook uit respect voor de solisten, koor en orkest. Regelmatig kom ik bij de opera Luik en Berlijn, jong publiek en netjes gekleed. Tijdens het (eind)applaus wordt er ook gefloten, zeer ordinair geen respect voor de solisten, ect.. Tip: vrouwelijke solist=Brava, mannelijke solist=Bravo en combinatie Bravi.
Beleefdheid kost niets!🎼🌷🌷🌷🌷🎼

Jan de Jong
Gast
Jan de Jong

In Nederland mag je gewoon naar iedereen bravo roepen, daar is helemaal niks mis mee. Bravo is correct Nederlands en wij zijn geen Italianen. Als anderen brava of bravi willen roepen, uitstekend wat mij betreft. Maar mensen daarop corrigeren is zo’n typisch voorbeeld van operasnobbisme. Bij een Duitse of Russsiche opera vind ik het ook wat merkwaardig overkomen. Voor de solisten en musici hoef je echt geen nette kleding aan te trekken. Daar zien ze niks van. Voor je mede-bezoekers is het wel zo aardig als je er verzorgd uitziet. Wat ik echt onbeleefd vind, is dat het publiek steeds… Lees verder »

Willem
Gast
Willem

De twee laatste zinnen begrijp ik niet geheel, applaus geef je als de dirigent zijn handen stil heeft, zowel in het Concertgebouw of Operagebouw. En bravo prima, alleen niet dat “ordinaire gefluit”, we zijn niet in een kroeg!!

Jan de Jong
Gast
Jan de Jong

Ik bedoel dat als in de opera bij het eindapplaus het doek dichtgaat, het publiek soms al stopt met klappen, voordat het echt dicht is. En in het Concertgebouw het applaus verdwijnt, voordat de solisten over de trap de zaal uit zijn. Zeker als duidelijk is dat er geen toegift te halen valt.

Kersten van den Berg
Gast
Kersten van den Berg

Ik kan me bij deze ergernis, die ik nog niet eerder ergens verwoord heb gezien, geheel aansluiten. Een andere, uitgekauwde, is applaus door het orkestrale naspel heen. (In uitzonderlijke gevallen, dwz als het onmogelijk is een ovationeel applaus langer op te kroppen, neem ik daar van harte aan deel.) Een applaus-ergernis die ik evenmin eerder gedeeld heb gezien: het publiek wil het orkest laten uitspelen maar (hopelijk slechts een deel daarvan) bedenkt zich zodra de afgaande zanger dreigt vóór het einde van de muziek achter de coulissen verdwenen te zijn. De naïviteit!

Ewout
Gast
Ewout

Het komt nogal eens voor dat operaliefhebbers zich defensief opstellen tegen elke vorm van democratisering van de kunstvorm. Natuurlijk is goed gekleed naar de opera gaan bewonderenswaardig en kan het een feest zijn om je voor de gelegenheid uit te dossen. Dit te verwachten van anderen vind ik weer een heel ander verhaal. Hetzelfde geldt voor het hier in de comments verafschuwde “ordinaire gefluit”. Gaat de kwaliteit echt, waarlijk, achteruit wanneer iemand in een sweater (of in de zomer, god forbid, een korte broek!!!) de theaterzaal betreedt? Of gaat het ten diepste om hoe opera de toeschouwer in de zaal… Lees verder »

Olivier Keegel
Beheerder
Ewout
Gast
Ewout

Daar was mijn reactie inderdaad op gericht. Van Doesburg wil het ‘instituut’ van de opera beschermen. Bewonderenswaardig in de liefde voor de kunstvorm die eruit spreekt, maar institutionalisering betekent ook een verplichting opnemen richting de maatschappij. Een verplichting tot verwelkoming en inclusie. Niet tot uitsluiting en snobisme.

Olivier Keegel
Beheerder

“Institutionalisering”, “maatschappij”, “verwelkoming”, (het gruwelijke woord) “INCLUSIE”, “uitsluiting” en “snobisme” hebben er allemaal geen zak mee te maken. Gewoon een net overhemd uit de kast halen. Zie ook dit buitenkansje.

Ewout
Gast
Ewout

De wereld van de opera zou er een stuk mooier uitzien als we ons wat minder zouden bezighouden met de heilige Grote Namen en ‘hoe het moet’ en wat meer met wat er daadwerkelijk in de wereld om ons heen gebeurt. En dan is inclusie helemaal zo’n gek woord nog niet.

Olivier Keegel
Beheerder

De heilige grote namen zijn tegenwoordig helaas de namen van regisseurs, met alle kwalijke gevolgen van dien. Opera’s gaan zelden over over wat er in de wereld om ons heen gebeurt, gelukkig maar, er zijn genoeg media die ruim in deze informatie voorzien. De meeste opera’s openen een luikje naar de historie; dát is pas interessant, terwijl het natuurlijk wel primair om de muziek gaat. Even enigszins maar niet geheel off-topic: met het “inclusie”-wapen in de hand (het heette toen nog anders) heeft een PvdA-staatssecretaris rond 2000 de Hoofdstad Operette onthoofd door de subsidie stop te zetten. De zalen zaten… Lees verder »

Willem
Gast
Willem

Als ik in de wereld kijk, en om ons heen, is het dan zo moeilijk om netjes te kleed te gaan, jonge mensen hebben wel een telefoon €50 per maand, weekend uit €50 en roken per jaar voor €1500 per jaar.
Waarom wel in Berlijn, Duisburg, Essen, Verona, Bari, Antwerpen en Luik jonge mensen netjes gekleed. Simpel op te lossen, Huishoudelijk reglement. Ewout, stel in jouw huis mag niet gerookt worden, en ik steek een sigaar op!

Jan de Jong
Gast
Jan de Jong

Het betreft hier geen geldkwestie. De kleding die jonge mensen in de opera dragen is meestal niet goedkoop. De modieuze kleding met scheuren en gaten is juist duurder dan een gewone broek. Het leuke van opera is juist de gemêleerdheid van het publiek en de rare vogels die ertussen zitten. Zolang mensen niet smerig zijn of stinken, kan ik me er niet heel erg druk over maken, al is het wel fijn als mensen aandacht aan hun uiterlijk hebben besteed. Ik heb meer moeite met de gesponsorde kaartjeshouders die weliswaar keurig gekleed, totaal geen interesse hebben voor wat er gebeurt… Lees verder »

Olivier Keegel
Beheerder

Dat “het leuke van opera juist de gemêleerdheid van het publiek” is, nemen wij graag voor kennisgeving aan. Iedereen haalt zo zijn eigen plezier uit deze dekselse kunstvorm. Over de talrijke lege plaatsen na de pauze tijdens DNO-premières verkneukelen wij ons soms een klein weinig. Mogen wij dat, ons verkneukelen? Ja, WIJ mogen dat. Soms smaken wij het genoegen tijdens zo’n première (voor de pauze) naast Goede-Tijden-Slechte-Tijden acteurs geplaceerd te zijn. Wij kunnen dan de commentaren horen. Onze verkneukeling ontaardt niet zelden in het lachen in ons vuistje. (“Nee, man, dat is Verdi niet, dat is de dirigent.”)