Luik is een safe haven voor de operaliefhebber die zijn avond niet wil laten verknallen door regisseurs die “grensverleggend, schurend, urgent” muziektheater en andere clownerieën ten beste geven. De voorstellingen van de Opéra Royal de Wallonie zitten dan ook niet alleen vol met Belgen, maar ook met Duitsers en Nederlanders. Wij, afkomstig uit Amsterdam, ontmoeten in Luik meer ons bekende stadgenoten dan in het Amsterdamse Muziektheater. Ook bij de Grote Namen uit de operawereld is Luik populair; niet zelden kunnen zij er optreden in een opera van hun keuze, en in het algemeen vertrouwen zij terecht op een regie waarbij zij (zich) niet hoeven (te laten) verkrachten of primaire dan wel secundaire geslachtsdelen hoeven te tonen.

You can have any review automatically translated. Click the Google Translate button (“Vertalen”), which can be found at the top right of the page. In the Contact Page, the button is in the right column. Select your language at the upper left.

 

Vele beroemdheden, zoals Ruggero Raimondi en José van Dam, maakten hun opwachting in Luik. Alleen al in het seizoen 2019-2020 waren er de volgende zangers van naam te bewonderen:  Svetlana Aksenova (Butterfly!), Annick Massis, Patrizia Ciofi, Leo Nucci, Gregory Kunde, de sensationele bas-bariton en belcanto-specialist Marko Mimica, Anna Pirozzi, Anna Netrebko, Pretty Yende, Ruggero Raimondi, Roberto Tagliavini, Sumi Jo, José Cura en Tatiana Serjan. De laatste is een van de beste “Ladies” ter wereld, zo niet de beste; beluister haar HIER. Zij vertolkte in de afgelopen jaren de rol van Lady Macbeth in o.m. De Weense Staatsopera, het Mariinsky Theater, in Barcelona, in Florence, het Opernhaus Zürich, de Deutsche Oper Berlin en dus ook in…. Luik.

De Hupsafladderlozen
Stefano Mazzonis di Pralafera. Hupsafladderloos.

De opera in Luik wordt bestierd door Stefano Mazzonis di Pralafera. Hij is niet alleen verantwoordelijk voor zijn zegenrijke beleid, hij regisseert ook. En vrijwel altijd op voortreffelijke, hupsafladderloze wijze.  Hij volgt steeds het gehele productieproces om, in zijn eigen woorden, “ervoor te zorgen dat er altijd respect is voor het publiek en voor de componist en zijn librettist”.

“Respect voor het publiek en voor de componist en zijn librettist.”

Neemt u nu gerust even pauze, en laat deze woorden langs de lijnen der geleidelijkheid, maar onuitwisbaar tot uw denkraam doordringen.

Blatherskites

Stefano Mazzonis di Pralafera werd geboren in Italië. Tijdens zijn studie rechten en musicologie in Rome was hij al bezig met  regisseren. In 1983 regisseerde hij zijn eerste opera’s en al snel werd hij uitgenodigd in verschillende Italiaanse operahuizen, zoals te Florence en Rome. In de volgende jaren regisseerde hij o.m.  Nabucco, La Traviata, Manon Lescaut, Rigoletto, Macbeth, Anna Bolena, Aida, Madama Butterfly, Don Carlo etc. etc.

Vanaf 2007 stond de van adel afstammende Stefano Mazzonis di Pralafera aan het hoofd van de Opera van Luik. Hij kwam van het Teatro Communale di Bologna, waar hij vijf jaar eerder was benoemd als intendant. Hij verliet Bologna op het hoogtepunt van zijn roem: hij had gezorgd voor uitverkochte voorstellingen, bewonderd door zowel doorgewinterde concertbezoekers als beginnelingen. (Het kan dus wel.) Deze successen zetten zich tot op de dag van vandaag voort in de Opéra Royal de Wallonie te Luik.  De Luikse opera werd een bastion van italianità en een snuifje (zeg maar snuif)  culture française. Nederlanders, Duitsers en de Belgen zelf: blij.

De visie van Mazzonis is briljant: laat Wagner over aan de Duitsers, en de hupsafladder aan Brussel en Amsterdam. Dan doen wij wel Verdi, Puccini, Rossini en Donizetti. Met kostuums en zo…..

Aïda in Luik, 2014, regie Stefano Mazzonis di Pralafera

Een minpuntje, het zij hem vergeven, was zijn Bohème in Israël. Hij duwde de opera ruim een halve eeuw vooruit, naar het Parijs van 1946, en was ook even het libretto kwijt (“In mijn ogen kent Mimi Rodolfo al”).

De vergissing zij hem vergeven, ook Cruijff voetbalde eens in een Feijenoord-shirt…

Olivier Keegel


0 0 vote
Article Rating
Olivier Keegel
Olivier Keegel

CHIEF EDITOR AND REVIEWER

Bellini, Donizetti. Tito Schipa, Fritz Wunderlich, Ileana Cotrubas. Stefano Mazzonis di Pralafera, Laurence Dale. Certified unmasker of directors’ humbug.

Abonneer
Abonneren op
guest
3 Reacties
Oldest
Newest Most Voted
Inline Feedbacks
View all comments
trackback

[…] gedachten aan de wijnstok welden in ons denkraam op toen de volgende Hupsafladderloze Regisseur op de redactie ter sprake kwam: David McVicar. Koortsachtig overleg en pittige meningsverschillen […]

trackback

[…] De Hupsafladderaars, een tweedelige miniserie, sequel van De Hupsafladderlozen. […]

trackback

[…] De Hupsafladderaars, een tweedelige miniserie, sequel van De Hupsafladderlozen. […]

3
0
Would love your thoughts, please comment.x
()
x