Laurence Dale is de regisseur die het spits afbijt in onze serie “De Hupsafladderlozen”. In Nederland kennen wij hem als regisseur van o.a. Il Barbiere di Sevilla, Madama Butterfly en Ariadne auf Naxos. Al deze producties werden in Nederland zowel door publiek als pers juichend ontvangen. De Barbier had fijne morbide en geniepige trekjes, en behoedde ons voor de standaardongein die in allerlei minieme variaties regelrecht van Dario Fo stammen.

You can have any review automatically translated. Click the Google Translate button (“Vertalen”), which can be found at the top right of the page. In the Contact Page, the button is in the right column. Select your language at the upper left.

 

De laatste Barbier bij DNO werd geregisseerd door Lotte de Beer die er een deftig, intellectualistisch sausje overheen goot: de Franse Revolutie werd er met de haren bijgesleept, een armetierige en volstrekt onzinnige ingreep om aan de eisen van “grensverleggend muziektheater” te voldoen. Op de website schreef DNO “in het jagende ritme van de grote ensembles voel je de roerigheid van de vooravond van de Franse Revolutie”, een zinsnede die de onzinnigheid van de regie in ruime mate overtrof, aanzienlijk komischer was dan de opera zelf, maar toch  vooral een belediging voor de intelligentie van het operapubliek dat deze pijnlijke nonsens kreeg voorgeschoteld.

Een andere door Dale geregisseerde opera, Ariadne auf Naxos, werd in het lijfblad van DNO tot Opera van het Jaar verkozen. Reisopera op nummer 1, DNO op nummer 2. Pijnlijk…. Ook in andere jaren moest DNO steeds naast de hoofdprijs grijpen. In 2014 sleepte OPERA2DAY de eerste prijs in de wacht, in 2015 stond de Reisopera op nummer 1 met Orphée et Eurydice, in 2017 behaalde Orkest van de Achttiende Eeuw de eerste plaats met La clemenza di Tito en in 2018 was het A Quiet Place van Opera Zuid die de meeste stemmen kreeg. In 2019 werd de jaarlijkse blamage DNO te gortig (inmiddels was de lezers van Place de l’Opera het zwijgen opgelegd, de rubriek met reacties verdween want deze “kwam de contacten in de operawereld niet ten goede”) en belandde de lievelingsopera van Maria Callas, Aus Licht, op nummer 1. In operakringen steeg het homerisch gelach nog sneller op dan de hoofdrolspelers in deze klucht, de helikopters. De notarissen die deze verkiezing controleerden, wilden alleen anoniem op de foto. Zie hieronder.

De Hupsafladderlozen

Laurence Dale is een voorbeeld van een moderne regisseur die wél goed bij zijn hoofd is. Uit zijn regies spreekt een intens begrip van de opera, en hij hoeft de Kalasjnikovs, verkrachtingen, nazi-uniformen, rolstoelen, dubbelgangers en ijskasten dus niet als uitgangspunt te nemen. Zijn regies staan steeds in dienst van de muziek en de twee-eenheid componist-librettist. In hupsafladderkringen, te midden der schabouwelijke snobisten, wordt dan al gauw gesproken van “oubollig”. Echter, Dale’s regies zijn verre van oubollig. Hij neemt, o.a. met functioneel videogebruik, zijn vrijheden binnen de grenzen die de scheppers van het kunstwerk hem laten, en dat levert prachtige toneelbeelden en doordachte personenregies op.  Wij hebben verscheidene door Dale geregisseerde opera’s bijgewoond, en telkens waren wij onder de indruk, en nestelde zich deze gedachte in het centrum van ons denkraam: DIT is eigentijdse opera. Hieronder Laurence Dale aan het woord over Ariadne auf Naxos.

Dale is afkomstig uit “het vak”, en dat is meestal een voordeel. De mode om vooral toneelregisseurs voor de opera aan te trekken eindigt vaak in bizarre mislukkingen; Andrea Breth hield zich van ca 1980 tot 2000 bij haar stiel, totdat zij het rampzalige besluit nam om zich tegen de opera aan te bemoeien.

Laurence Dale studeerde zang aan het Mozarteum in Salzburg. Hij vertolkte hoofdrollen in Prinses Ida (Gilbert en Sullivan) en in La Cenerentola (Rossini). Hij was een sensationele Tamino in het Mozartjaar 1991 te Salzburg, en boekte in deze rol successen in Wenen, Parijs en Berlijn. Voor Erato nam hij Rodrigue et Chimène (Debussy) op en voor Harmundia Mundi vertolkte hij de rol van Claudio (Orfeo), onder leiding van René Jacobs. Dit is slechts een greep uit de vele opnames en uitvoeringen.

Laurence Dale
Carmen (Tiroler Landestheater, 2018)

Die Butterfly!

De laatste twintig jaar regisseerde Dale tal van opera’s overal ter wereld. O.a. de door ons bijgewoonde La clemenza di Tito in het Oldenburgisches Staatstheater, een adembenemende mooie productie.

Naast de genoemde Il barbiere di Siviglia (wij berichtten er HIER over ) en Ariadne auf Naxos  bij de Nederlandse Reisopera regisseerde hij Carmen (Tiroler Landestheater, 2018), Agrippina (International Handel Festival Göttingen), een sensationele Madama Butterfly bij de Nederlandse Reisopera (met Annemarie Kremer, een van de allerbeste Butterflies ever), Fidelio (Dorset Opera Festival), Venus en Adonis en Dido en Aeneas  (Innsbrucker Festwochen) en Die Fledermaus (Den Norske Opera).

br-klassik.de schreef over Dale’s Carmen: “Geen desoriënterend Regietheater, maar een opera-avond die in alle opzichten geloofwaardig is en perfect in elkaar zit.”

“Een opera-avond die in alle opzichten geloofwaardig is en perfect in elkaar zit.” Het feit dat dit niet vanzelfsprekend is, zegt veel over de lamentabele toestand waarin de operawereld zich momenteel bevindt.

Laurence Dale. Zuinig op zijn.

Olivier Keegel

0 0 stem
Artikelbeoordeling
Olivier Keegel
Olivier Keegel

CHIEF EDITOR AND REVIEWER

Bellini, Donizetti. Tito Schipa, Fritz Wunderlich, Ileana Cotrubas. Stefano Mazzonis di Pralafera, Laurence Dale. Certified unmasker of directors’ humbug.

Abonneer
Laat het weten als er
guest
1 Reactie
Oudste
Nieuwste Meest gestemd
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties
trackback

[…] Er wordt een nieuwe productie van La cambiale di matrimonio uitgevoerd in het Teatro Rossini, op 8, 11, 13, 17 en 20 augustus. De opera wordt gedirigeerd door Dmitry Korchak en geregisseerd door Lawrence Dale. […]