The Immortal Hour is een opera van de Engelse componist Rutland Boughton. Boughton bewerkte zijn eigen libretto naar het gelijknamige toneelstuk van Fiona MacLeod, een pseudoniem van toneelschrijver William Sharp.

The Immortal Hour is een sprookjesopera, met een sfeer en thema die veel weg hebben van Dvořáks Rusalka en Mozarts Zauberflöte. Magie en natuurgeesten spelen een belangrijke rol in het verhaal. De feeën zijn geen halfzachte Gutmenschen maar trotse en onsterfelijke halfgoden. Er komt ook een vleugje Orpheus en Eurydice bij kijken.

You can have any review automatically translated. Click the Google Translate button (“Vertalen”), which can be found at the top right of the page. In the Contact Page, the button is in the right column. Select your language at the upper left.

 

The Immortal Hour, een muzikaal prerafaëlitisch schilderij

Elke serieuze operaliefhebber heeft wel een onvervulde muzikale wens: een zanger die hij live wil horen maar die zijn pad maar niet wil kruisen, een operahuis waar hij absoluut een voorstelling wil beleven maar waarvoor hij nooit een ticket heeft kunnen bemachtigen of een werk waarvan hij sinds jaar en dag een mooie audio-opname bezit, maar dat geen enkel operahuis wil opvoeren.
Onze wens ligt bij verlangen #3. The Immortal Hour van Rutland Boughton is voor ons de opera die een opvoering verdient.

Wij maakten kennis met deze iets meer dan twee uur durende, door en door Britse opera in 1985 door de integrale opname met het Geoffrey Michell Choir en het English Chamber Orchestra onder leiding van Alan Melville, met bijzonder fraai zingende solisten als Anne Dawson, Patricia Taylor, Maldwyn Davies, David Wilson-Johnson, Roger Bryson en Roderick Kennedy.

Over de muzikale stijl van het werk schreef Paul Korenhof destijds in zijn recensie over de opname in Luister: “Een muziekdrama van Debussy, gecomponeerd door een Engelse Richard Strauss na een bloedtransfusie waarbij Puccini als donor optrad”.
Zelf horen wij er ook een vleugje Wagner in, en de sfeer die het werk uitstraalt heeft ons altijd aan Parsifal doen denken. Als wij dit miskende meesterwerk beluisteren, zien wij beelden uit schilderijen van prerafaëlieten als Millais en Rossetti zo voor de ogen glijden.

The Immortal Hour
Rutland Boughton 1878-1960

Boughton zelf is een fascinerende, zij het marginale figuur in de Engelse cultuurgeschiedenis. Als autodidact met een arbeidersachtergrond in de Midlands, was hij een vurige adept van de socialistische leerstellingen van Ruskin en Morris, naast een Wagnerisme dat hem ertoe bracht een festival met zijn eigen muziekdrama’s op te zetten in Glastonbury, bescheiden geïnspireerd door Bayreuth. Het duurde van 1914 tot 1926 en was gericht op Boughton’s eigen werken, vaak geïnspireerd door de legendes van King Arthur.

Iets wat The Immortal Hour onderscheidt van alle andere opera’s en ze er grandioos in overtreft, is het aantal opeenvolgende opvoeringen. De première vond plaats in augustus 1914 op het allereerste Glastonbury Festival en, gezien het enorme succes daar, ging de productie naar Birmingham en vervolgens naar Londen, waar ze in 1922 een long-run kende van 216 uitvoeringen en nog eens 160 het volgende jaar. Dat succes herhaalde zich in de winter van 1923-24 en dan nog eens in 1926 en in 1932. De Britten kregen er toen gewoonweg niet genoeg van, maar daarna was het dan ook definitief gedaan. Vandaag vind je zelfs op Youtube amper één korte aria: “How beautiful they are”.  Zie hieronder.

Wel zijn er enkele pogingen geweest om het werk terug in de aandacht te brengen, zoals een opvoering in het Finborough Theatre in Londen in 2014, maar de grote operahuizen laten halsstarrig verstek gaan.

Wie de muzikale nummers wil beluisteren en over alles het fijne wil weten, klikt HIER.

The Immortal Hour
The Immortal Hour, Finborough Theatre, 10 augustus 2014

Aan zo’n intens verlangen om een opera te zien opvoeren die je jarenlang enkel in je droomwereld beleefd hebt, is een duister kantje verbonden. Stel je voor dat Covent Garden of de ENO eindelijk de opera op haar speelplan zet en de regie ervan toevertrouwt aan een mafkees als Calixto Bieito of Peter Konwitschny!
Wij durven er niet aan te denken. Dan wordt die jarenlange droom meteen een nachtmerrie.

 

Guillaume Maijeur


0 0 stem
Artikelbeoordeling
Willy Maijeur
Willy Maijeur

REVIEWER

Founder of Opera Gazet (1991). Reviewer. Preference for the German repertoire, especially for the composers Wagner, Richard Strauss and Mozart.

Abonneer
Laat het weten als er
guest
1 Reactie
Oudste
Nieuwste Meest gestemd
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties
Ad Middendorp
Ad Middendorp
5 maanden geleden

Zeker een mooie opera! U bent een romanticus, mijnheer Maijeur.