Rapsodia Satanica was de laatste film die door Nino Oxilia werd geregisseerd; een variatie op de Faust-mythe, met de vamp-diva Lyda Borelli, een van de beroemdste stommefilmactrices uit die tijd. Mascagni schreef muziek voor de film, zijn enige filmmuziek, en dirigeerde de eerste voorstelling in juli 1917.

You can have any review automatically translated. Click the Google Translate button (“Vertalen”), which can be found at the top right of the page. In the Contact Page, the button is in the right column. Select your language at the upper left.

 

De partituur spitst zich toe op de gemoedstoestand van de gravin. De althobo waarmee de muziek opent, ademt onontkoombaar “Fatale Aantrekkingskracht” en vormt de opmaat tot een Melancholisch muziekstuk met een hoofdletter M. Het harmonisch idioom van Mascagni is weliswaar traditioneel van aard, maar kent chromatische wendingen  die verwijzen naar de opwinding en verwarring die de gravin ondervindt na haar pas verworven jeugd. Een fijn stuk muziek, een onverdeeld genoegen voor Mascagni-liefhebbers. Mascagni Lovers’ Lives Matter! De complete film werd tijdens de ZaterdagMatinee in 2017 in het Amsterdamse  Concertgebouw vertoond, waarbij Mascagni’s muziek uiteraard live werd gespeeld.

Rapsodia Satanica

De film werd destijds wel vergeleken met de opera’s van Wagner. De film straalt zeker een bepaalde operagevoeligheid uit, niet alleen door Mascagni’s muziek, maar ook door de relatie tussen beeld en muziek. Zelf herkennen wij in de (openings)muziek een zekere Anton Bruckner, maar het kan heel goed zijn dat wij ernstig dwalen.

Lyda Borelli

Lyda Borelli was een megaster. De term “borellismo” werd in Italië gebruikt om de Lyda Borelli rage te beschrijven. Ze was een schoonheid, met golvend blond haar,  en grossierde in opmerkelijke poses die nu enigszins bizar althans gedateerd aandoen.

Rapsodia Satanica

Vrouwelijke fans gingen op dieet en probeerden haar poses te imiteren. In Rapsodia Satanica speelt zij een oude vrouw die het beruchte pact met de duivel sluit in ruil voor eeuwige jeugd. Een fascinerende rol.

Bronnen: Bernhard Kuhn, Gramophone, e.a.

0 0 stem
Artikelbeoordeling
Olivier Keegel
Olivier Keegel

CHIEF EDITOR AND REVIEWER

Bellini, Donizetti. Tito Schipa, Fritz Wunderlich, Ileana Cotrubas. Stefano Mazzonis di Pralafera, Laurence Dale. Certified unmasker of directors’ humbug.

Abonneer
Laat het weten als er
guest
0 Reacties
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties