Regisseur Thomas Enzinger regisseerde Im weissen Rössl en heeft er in Dortmund iets moois, nee iets buitengewoons, nee iets geniaals van gemaakt. Wat een kwaliteit!

 

You can have any review automatically translated. Click the Google Translate button (“Vertalen”), which can be found at the top right of the page. In the Contact Page, the button is in the right column. Select your language at the upper left.

 

Im weissen Rössl  is een operette in drie bedrijven, gecomponeerd door Ralph Benatzky. Libretto van Hans Müller. Voor het eerst uitgevoerd in het Grosses Schauspielhaus, Berlijn, op 8 november 1930.
Bijgewoonde voorstelling: Opernhaus Dortmund, 5 februari 2020.

Josepha Vogelhuber: Irina Simmes
Leopold Brandmeyer: Matthias Störmer
Wilhelm Giesecke: Steffen Schortie Scheumann
Ottilie: Giulia Montanari
Dr. Otto Siedler: Fritz Steinbacher
Sigismund Sülzheimer: Morgan Moody
Prof. Dr. Hinzelmann: Frank Voß
Der Kaiser: Ks. Hannes Brock
Klärchen: Karen Müller
Der Piccolo: Tomas Stitilis
Kathi: Johanna Schoppa

Opernchor des Theater Dortmund
Dortmunder Philharmonikern

Dirigent: Philipp Armbruster
Regie: Thomas Enzinger

Muziek:
Regie:

De operette mag weer. Niet zonder restricties, maar ook Mensen van Nu betonen zich tegenwoordig operetteliefhebbers. De restricties dan eerst maar even. Wat absoluut niet kan, is een ongecompliceerd genoegen scheppen in de melodieënrijkdom die de operette ons pleegt te brengen. Dus komt het onderwerp ter sprake, roept u dan niet meteen: Tanzen Möcht’ Ich, Weisst Du Es Noch? en Hör’ Ich Cymbalklänge. Fout. Ook vermijdt u de verzuchting “heerlijke melodieën!”. Wat bij Ons Soort Mensen een conditio sine qua non is: wijs erop (en kijk daarbij nadenkend) dat de oorspronkelijke maatschappijkritische functie van de operette jammer genoeg verloren is gegaan. Leer deze zin uit het hoofd: “Operette is heel wat meer dan een verzameling fraaie deuntjes.” Helaas behoren wij tot de sukkels die de cd “De Allermooiste Operettemelodieën” in de kast hebben staan. Als wij bezoek krijgen, onttrekken wij deze cd aan het oog door een interessant boek: met “Der musikalische Dialog” van Harnoncourt bijvoorbeeld.


“Aber meine Herrschaften!”

Op deze plaats, en ook elders, hebben wij regelmatig beschreven hoe de operette in Nederland de nek om is gedraaid door het Kabinet-Kok II en met name door PvdA-staatssecretaris Rick van der Ploeg, die de bestrijding van volksfeindliche Kunst in zijn portefeuille had. Zijn Culturele Inlichtingendienst had, als enige, bordjes “slegs vir blanke” bij de vestiaire van de Amsterdamse Stadsschouwburg gesignaleerd, en Rick besloot toen kordaat tot het ausradieren van de gehele kunstvorm. Wij zullen u met deze schabouwelijke episode in de Nederlandse cultuurpolitiek niet opnieuw vervelen.

Feit is dat Nederlandse liefhebbers van professioneel uitgevoerde operette zich in het buitenland dienen te vervoegen. Im weissen Rössl deze keer, te Dortmund. Maar eerst even Wolfgangsee zelf. Immers, “Im “Weißen Rössl am Wolfgangsee, dort steht das Glück vor der Tür”. Het hotel waar de operette zich afspeelt, bestaat nog steeds onder de naam “Romantik Hotel Im Weissen Rössl”. Als u er een weekje gaat logeren bent u 2000-2500 euro kwijt. Wij bezochten het in het Salzkammergut gelegen Sankt Wolfgang jaren geleden, en tot onze ontregelende ontzetting maar tegelijkertijd innige tevredenheid bleek elk cliché dat aan de veronderstelde  oubolligheid van de Wolfgangsee refereert, ten volle bewaarheid en zelfs overtroffen te worden. Wij schakelden ons denkraam met kracht in de stand “camp”. Allereerst was er de file, met Audi’s, Mercedessen en toeristenbussen, en eenmaal bij de parkeerplaats aangekomen werden wij onderworpen aan het regime van een Oostenrijkse parkeerwachtster, model “weibliche Kapo” op leeftijd, die de nette, anständige automobielen van het gemotoriseerde vervoer der paupers scheidde. Ja, het selecteren ging  nog als vanouds. Mijn 6-cilinder 3-liter Japanner werd naar de plaats voor de protserige  Derrick-bakken gedirigeerd, zij het tegen een fikse en ontvangstbewijsloze vergoeding. Nee, historisch besef kon Frau Obersturmbannführer niet ontzegd worden. In Sankt Wolfgang zelf waren het gerimpelde dames met tot in het kapsel doorgetrokken bloemetjesjurken, kortgebroekte Mercedes-pensen, vals-oranje limonade en Apfelstrudel die de sfeer bepaalden. Tor overmaat van ramp bleek één der vrolijk gestemde vakantiegangers “Wolfgang” te heten. “Hey Wolfie, du hast Zimmer 100 im Hotel, oder? Der Hotelmanager hat gesagt dass die Nummer eins von der Tür gefallen ist! Du hast ein zimmer im Klo!”  Lachu, man!

Im weissen Rössl
Ks. Hannes Brock (Der Kaiser), Irina Simmes (Josepha Vogelhuber) ©Anke Sundermeier

Geniale regisseur

Het was niet deze sfeer, maar wel de fijne muziek van Benatzky (1884-1957) die ons naar Dortmund trok. Ralph Benatzky zou een operette met “Oostenrijkse muziek” componeren maar zeer tegen de zin van Benatzky besloot de producent om het werk op te leuken met een paar schlagers van Robert Stolz, zoals “Die ganze Welt is himmelblau” en “Mein Liebeslied muß ein Walzer sein”.

Gaat de operette nog ergens over? Het antwoord is “nauwelijks”, zoals dat ook vaak bij de opera het geval is.  Josepha, eigenares van hotel Im weissen Rössl, kan niet kiezen tussen haar Oberkellner Leopold en de rijke Dr. Siedler. Na tussenkomst van de Keizer kiest zij voor Oberkellner Leopold.

Niet echt Albee, Bernhard of Brecht dus…

Regisseur Thomas Enzinger heeft er iets moois, nee iets buitengewoons, nee iets geniaals van gemaakt in Dortmund. Welk een kwaliteit! Een vindingrijke productie met humor en ironie. Het idyllische Salzkammergut wordt fraai op de hak genomen door intens gelukkige koeien en paarden aan de rand van het toneel. De prachtige humoristische vondsten volgen elkaar in hoog tempo op. Er zit ongelofelijk veel Schwung in deze productie. Operette, dat is niet alleen zingen maar ook dansen. Het Dortmund Ballet droeg dan ook in belangrijke mate bij aan het welslagen van de avond, tijdens welke op paradoxaal-ironiserende wijze geen operettecliché werd gespaard. Razendknap gedaan.

De ster van de avond was Matthias Störmer in de rol van Leopold, de Oberkellner, die met veel charme, humor en charisma vlagen van operette-genoeglijkheid over het publiek liet neerdalen.  Irina Simmes vertolkte de rol van Josepha, eigenares van hotel Im weissen Rössl. Ze beschikt over een heldere en stralende sopraan en tevens over een uitermate aantrekkelijke verschijning (zeg maar gerust bloedmooi) die het meer dan aannemelijk maakt dat Oberkellner Leopold (en een groot deel van het mannelijke deel van het publiek) zich hevig tot haar aangetrokken voelde.

Fritz Steinbacher vertolkt de sympathieke advocaat Dr. Siedler, die zich geheel niet bewust is van het nadrukkelijke oogje dat hoteleigenares Josepha op hem heeft. Deze Dr. Siedel is tot over zijn oren verliefd op Ottilie; zij vormen een charmant dansend en zingend koppel. Eveneens een schot in de roos.

Kammersänger Hannes Brock, die eigenlijk met pensioen was, werd teruggehaald voor de rol van Keizer, een rol die hij met gepaste waardigheid en hartelijkheid vervulde. Zijn melancholische “Es ist nun mal im Leben so” was een ontroerend hoogtepunt. Hieronder gezongen door Peter Alexander.

Ook het professionele operettekoor van dienst droeg in belangrijke mate bij tot het operettefeest in Dormund.

Im weissen Rössl
Ks. Hannes Brock (Der Kaiser), Irina Simmes (Josepha Vogelhuber) ©Anke Sundermeier

Wals, jazz, foxtrot

Dirigent Philipp Armbruster loodste het Dortmund Philharmonisch Orkest perfect door de overdaad aan aanstekelijke melodieën en gevarieerde ritmes, van wals tot jazz.

Naast de “Einlagen” van Robert Stolz (e.a.) was er ook nog een jodelende en rappende Johanna Schoppa in de opgewaardeerde bijrol van postbode. Zij rapte mij iets te vaak. Een rap over o.a. Angela Merkel was dan wel conform de traditie dat de operette met “Einlagen” de actuele politiek op de hak neemt, maar in de gehele tone-of -voice van de productie was het toch een Fremdkorper. En dat rappen is misschien één keer leuk, maar niet zeven keer. Nog een petit bémol: de zangers kwamen via een wangmicrofoon tot ons, jammer! Naar een van de productiemensen ons vertelde, was voor geluidsversterking gekozen omdat de zangers het (veelvuldig) gesproken woord in deze operette anders niet verstaanbaar de zaal in kregen, en voor versterkte zang was gekozen omdat anders het verschil tussen gesproken woord en zang te groot zou worden. Driewerf jammer! Wij dachten altijd dat operettezangers moesten kunnen zingen, dansen, acteren én spreken. Maar laten wij, gezien de in alle andere opzichten formidabele cast, niet te hard vallen over dit minpuntje. Wij neigden naar een 2 x 6 sterren beoordeling; daar gaat een ster vanaf voor de geluidsversterking, houden wij toch tien sterren over.

Wilt u kennismaken met professionele operette op topniveau of de kennismaking hernieuwen, en bent u, net als wij, een fervent aanhanger van de Tiroler Dirndl ? Spoedt u zich dan naar Dortmund, er zijn nog voorstellingen tot april 2020. Klik HIER voor informatie.

 

Olivier Keegel
(05-02-2020)


Irina Simmes. Foto @ Björn Hickmann.
0 0 vote
Article Rating
Olivier Keegel
Olivier Keegel

CHIEF EDITOR AND REVIEWER

Bellini, Donizetti. Tito Schipa, Fritz Wunderlich, Ileana Cotrubas. Stefano Mazzonis di Pralafera, Laurence Dale. Certified unmasker of directors’ humbug.

Abonneer
Abonneren op
guest
2 Reacties
Oldest
Newest Most Voted
Inline Feedbacks
View all comments
A.V. Jar
A.V. Jar
3 maanden geleden

Prachtige, nee ‘briljante’, nee ‘geniale’ recensie Olivier Keegel !!!

Ad Middendorp
Ad Middendorp
3 maanden geleden

Het vrolijke “Im Weissen Rössl” smakelijk opgedist en thuisbezorgd. Als je daar niet van in de stemming komt, moeten je zorgen wel heel groot zijn.
Kortom, ik kan het niet beter omschrijven, als de heer A.V.Jar het hierboven reeds deed.

2
0
Would love your thoughts, please comment.x
()
x