HUGO DE ANA. De kwalijke dampen die opstijgen uit het Regietheater cumuleren in ons inmiddels behoorlijk vervuilde operazwerk. Hoewel wij vanwege de sprinkhanenplaag voorlopig geen neerslag van Regietrash hebben te verwachten, en wij de streams op genoeglijke wijze kunnen doorspoelen van aria naar aria (geef ons zo’n mogelijkheid in de operazaal!), zullen de operavoorstellingen eens weer in het theater bij te wonen zijn.

You can have any review automatically translated. Click the Google Translate button (“Vertalen”), which can be found at the top right of the page. In the Contact Page, the button is in the right column. Select your language at the upper left.

 

Een medewerker van Opera Gazet, die naast zijn recensies voor OG een internationaal succesvolle Facebookpagina “Tegen Moderne Operaproducties” beheert, opperde dat de 32 miljoen operastreams per dag wel eens een gunstige uitwerking zouden kunnen hebben. Immers, het “nieuwe publiek”, dat nog nooit een librettogetrouwe opera heeft gezien, kan zich plotseling vergapen aan producties van Franco Zeffirelli, Otto Schenk e tutti quanti. Uiteraard kreeg de beheerder van deze pagina meteen de wind van voren: hij zou geen respect tonen voor de slachtoffers van de sprinkhanenplaag, terwijl hij niets anders had gedaan dan een treffend voorbeeld geven van een van de uitspraken van onze veel te vroeg overleden Filosoof des Vaderlands: “Elk Nadeel Hep Se Voordeel”. Ja, vrienden, af en toe gloort er een sprankje hoop aan de einder. In de vorige afleveringen belichtten wij reeds het zegenrijke werk van regisseurs Laurence Dale en Otto Schenk. Vandaag wilden wij u voorstellen aan, of de kennismaking laten hernieuwen met regisseur Hugo De Ana, geboren in 1949 te Buenos Aires, Argentinië.

Tosca. Met Vittori Grigolo en  Ambrogio Maestri

De Ana was leider van het beroemde Teatro Colón in Buenos Aires, waar hij o.m. Puccini’s Turandot, Massenets Werther, Verdi’s Don Carlo, Mascagni’s Cavalleria Rusticana, Leoncavallo’s Pagliacci en Stravinski’s The Rake’s Progress regisseerde.

In 1984 begon hij aan een langdurige samenwerking met het Teatro de la Zarzuela in Madrid en de Opera del Liceu in Barcelona, waar hij Armide van Christoph Willibald Gluck, Andrea Chénier van Giordano, Die Walküre van Wagner, La Bohème van Puccini, Ermione van Rossini en Otello van Verdi regisseerde. Na 1988 spreidde hij zijn vleugels verder uit, naar grote Europese operahuizen in Italië, Engeland en Duitsland.  Zijn Les contes d’Hoffmann was een doorslaand succes in Genua en Lille. Zijn debuut in Italië kwam met de enscenering van twee Rossini-opera’s: Mosè in Egitto in Bologna en Ermione in Rome, beide in 1990. In 1996 opende hij met Iris (Mascagni) het seizoen van de Opera van Rome, en in het seizoen 1997/98 debuteerde hij in het Teatro alla Scala met Lucrezia Borgia. In 1998 maakte hij een schitterende Aïda voor het Teatro Real Madrid en Le Cid in Sevilla. U ziet, een bedrijvig baasje; toch is de kans groot dat menig operaliefhebber nog nooit van Hugo De Ana heeft gehoord. Hoe zou dat toch komen?

Turandot

Wat maakt Hugo de Ana in het huidige tijdsbestek zo uniek? Allereerst het feit dat hij niet meegaat in de idiotismen van het grensverleggende, urgente en schurende muziektheater. De Ana’s verdiepte benadering levert even imposante als betekenisvolle toneelbeelden op, vol metaforen en symbolen. In zijn Tosca te Verona zagen wij een symbolisch verbeeld Rome, geïntensiveerd door elegante en imposante kostuums uit de Napoleontische tijd. Het Castel Sant’Angelo, de Sant’Andrea della Valle waarin het indrukwekkende Te Deum plaatsvindt, het riante Palazzo Farnese, het verre geluid van de kerkklokken en het herderslied, de loopgraven met  kanonnen, ze zijn er allemaal. Italiaanse recensenten omschreven de productie als “een opera om naar te luisteren met je ogen”. (In Amsterdam zijn wij meer vertrouwd met opera’s om naar te luisteren met je ogen dicht.) De Tosca van De Ana is een thriller die religie en politiek, passies en perversies met elkaar vermengt. Op sublieme wijze, ongeveer tegenovergesteld aan de Bromsnor Tosca van de Reisopera in 2018.

Hui He, een van de grote operasterren van het moment (nooit in Nederland te horen geweest) zei in een interview: “I love Hugo de Ana (ook nooit in Nederland gesignaleerd), a wonderful director with whom I have worked with in many amazing productions.”

Natuurlijk, operazangers werken ook liever met hupsafladderlozen dan met gekkies. En Hugo de Ana is een hupsafladderloze in hart en nieren.

Olivier Keegel
15-05-2020

Hugo De Ana
Hugo de Ana

0 0 stem
Artikelbeoordeling
Olivier Keegel
Olivier Keegel

CHIEF EDITOR AND REVIEWER

Bellini, Donizetti. Tito Schipa, Fritz Wunderlich, Ileana Cotrubas. Stefano Mazzonis di Pralafera, Laurence Dale. Certified unmasker of directors’ humbug.

Abonneer
Laat het weten als er
guest
2 Reacties
Oudste
Nieuwste Meest gestemd
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties
Willem
Willem
2 maanden geleden

Ja, opera is bij mij gestart op 64 jarige leeftijd, dus ik heb nog heel wat in te halen.🌷🌷🌷🌷

A. Minis
A. Minis
2 maanden geleden

Dank aan Marina Boagno voor de link (Don Carlo). Indrukwekkend. De opbouw van de scene; de manier waarop de personages op elkaar reageren; hun expressie; decor, kostuums. Voorbeeldig.
(ik vertrouw mijn Engels niet zo laat op de avond).