“Het eerste wat ons te binnen schiet met betrekking tot Beethovens Fidelio in Darmstadt, in een productie van Paul-Georg Dittrich met een muzikale bewerking van de finale door Annette Schlünz, is:  Het is godvergeten lelijk! Erger kan het eigenlijk niet. Godvergeten lelijk vanuit muzikaal, artistiek, filosofisch en menselijk oogpunt. Van de lange reeks van stupide, grove, zichzelf herhalende vormen van Regietheater, die ons al 50 jaar teisteren, eerst in het theater, maar daarna ook in de opera, was deze voorstelling het absolute dieptepunt.”    Helga Zepp-LaRouche.

You can have any review automatically translated. Click the Google Translate button (“Vertalen”), which can be found at the top right of the page. In the Contact Page, the button is in the right column. Select your language at the upper left.

 

In de Executive Intelligence Review staat vandaag een meesterlijk artikel van Helga Zepp-LaRouche, Directeur van het Schiller Instituut. De Executive Intelligence Review (EIR) is een weekblad dat in 1974 werd opgericht door de Amerikaanse politieke activist Lyndon LaRouche. De hoofdzetel is gevestigd in Leesburg, Virginia, en er zijn diverse vestigingen elders in de wereld, zoals in Berlijn, Parijs en Melbourne en Mexico-Stad. Hoofdredacteuren zijn Paul Gallagher en Tony Papert.

Helga Zepp-LaRouche schreef, in het kader van het Beethoven-jaar, een Open Brief aan de liefhebbers van klassieke muziek, met als ondertitel “de grens van het betamelijke is overschreden”. U weet dat Opera Gazet door De Nationale Opera wordt gesaboteerd omdat Gazet “de grenzen van het journalistiek betamelijke” zou hebben overschreden (lees: DNO kan niet tegen pittige kritiek), dus wij slaan onmiddellijk aan als wij het woord “(on)betamelijk” onder ogen kijken.

In haar artikel doet Helga Zepp-Larouche haarfijn uit de doeken waar de werkelijke grenzen van het betamelijke liggen; de historische onderbouwing is indrukwekkend.

Fidelio
Fidelio in Darmstadt

Het artikel is in toegankelijk Engels, “maar” het is wel een longread. Wie durft?

Wij laten hier willekeurig enkele vertaalde passages volgen, maar leest u vooral het artikel in zijn oorspronkelijke vorm.

“In de zomer van 1966 liet Hans Neuenfels, toen een 25-jarige dramaturg in Trier, een folder verspreiden ter promotie van zijn “Eerste Happening in Rijnland Palts”, waarin hij de vraag opwierp: “Waarom verkrachten we eigenlijk geen kleine meisjes?” Een voorbode van de opvattingen uit 1968, zoals we die al sinds  Daniel Cohn-Bendit kennen. Sinds die tijd zijn er al 53 jaar allerlei naakt rondlopende types, “ruige” rockbands, schizofrenen of acteurs in nazi-uniforms op het toneel verschenen en is men er wonderwel in geslaagd de toneelstukken en composities van klassieke dichters en componisten onherkenbaar te misvormen. Origineel was het allemaal zeker niet.”

Fidelio
Leonore in de Fidelio van Darmstadt

In 1950 werd het eerste Congress for Cultural Freedom (CCF) gehouden. “Het aanzetten tot cultuurpessimisme was het doel van verschillende muziekprojecten van de CCF. In 1952 werd in Parijs een maand lang een muziekfestival gehouden met als titel: “Meesterwerken van de 20e Eeuw”, waarbij meer dan 100 symfonieën, concerten, opera’s en balletten van meer dan zeventig componisten uit de 20e eeuw werden uitgevoerd. Het Boston Symphony Orchestra, dat een hoofdrol zou spelen in allerlei CCF-projecten, opende het festival met een uiterst vreemde uitvoering van Stravinsky’s Sacre du Printemps. Er werden atonale stukken uitgevoerd van Arnold Schönberg en Alban Berg; ook Paul Hindemith, Claude Debussy en Benjamin Britten stonden op het programma. In Prato en Rome volgden nog meer uitsluitend aan avant-gardemuziek gewijde conferenties ter  verspreiding van atonale en twaalftoonsmuziek. Bij al deze gedegen gefinancierde evenementen werd er vanzelfsprekend vanuit gegaan dat iedereen pretendeerde van leijke muziek te houden.” Lees HIER het oorspronkelijke artikel.


LEES HIER HET OORSPRONKELIJKE ARTIKEL.

0 0 vote
Artikelbeoordeling
Olivier Keegel
Olivier Keegel

CHIEF EDITOR AND REVIEWER

Bellini, Donizetti. Tito Schipa, Fritz Wunderlich, Ileana Cotrubas. Stefano Mazzonis di Pralafera, Laurence Dale. Certified unmasker of directors’ humbug.

Abonneer
Abonneren op
guest
0 Reacties
Inline Feedbacks
Bekijk alle reacties