Alcina is een opera in drie bedrijven van G.F. Händel, gebaseerd op een verhaal uit Orlando Furioso van Ludovico Ariosto. De bewerker van het verhaal is onbekend maar grijpt wel terug naar een eerdere opera uit 1728, L’isola di Alcina. Het libretto is van Antonio Fanzaglia. De eerste opvoering vond plaats in 1735 in het Covent Garden Theatre in Londen. Première door de Salzburger Festspiele in Haus für Mozart op 8 augustus 2019

 

Alcina: Cecilia Bartoli
Ruggiero: Philippe Jaroussky
Morgana: Sandrine Piau
Bradamante: Kristina Hammarström
Oronte: Christoph Strehl
Melisso: Alastair Miles
Oberto: Sheen Park (Wiener Sängerknabe)

Bachchor Salzburg
Les Musiciens du Prince-Monaco
Dirigent: Gianluca Capuano

Regie: Damiano Michieletto

Muziek:
Regie:

Deze Alcina ging in première op de Salzburger Pfingstfestspiele van 2019 en werd met dezelfde zangers opnieuw opgevoerd tijdens de “echte” Salzburger Festspiele

1734 was een beroerd jaar voor Händel. Het publiek liet hem in de steek en hij had dus dringend een succes nodig om het wispelturige Londense publiek te lokken. Hij nam zijn toevlucht tot de succesformule van magie, ballet en ingenieuze toneeltrucs. En Alcina werd een groot succes. Vandaag de dag, in de tijd van Marvel blockbusters, kom je met een paar goedkope podiumtrucs natuurlijk niet weg. Regisseur Damiano Michieletto Alcina neemt zijn toevlucht tot de contemporaine truc van het psychologisch drama, De Vrouw centraal. En daar lusten wij natuurlijk wel pap van.

Alcina
Alcina 2019: Cecilia Bartoli (Alcina) © SF/Matthias Horn

Betoverd eiland wordt hotellobby

Michieletto focust op het drama van Alcina. Er is geen betoverd eiland meer en geen weelderig groen landschap. In plaats daarvan zien we een voorstelling lang een nogal saaie hotellobby. Is dit een hotel voor eenzame zielen? Alcina is de hotelmanager bijgestaan door haar zus Morgana en de portier Oronte. De achterkant van het podium is een groot semi-transparant scherm dat ook als spiegel dient. Achter het scherm zien we dat de mannen een metamorfose ondergaan door Alcina’s betovering. Het grootste deel van de opera kruipen ze rond als in ondergoed geklede zombies. Er worden fantasiebeelden op het scherm geprojecteerd. Verwarring slaat toe; wat zien we eigenlijk? Wat is werkelijkheid, wat is verbeelding? Het eentonige décor wordt na 4,5 uur knap vervelend.

De kostuums zijn eigentijds en saai. De belichting is nogal statisch en voegt weinig aan het verhaal toe.

Alcina wordt meerdere malen geconfronteerd met haar jongere en oudere zelf; zo wordt zij zich bewust van de veranderlijkheid der dingen en van haar eigen kwetsbaarheid. Alle personages draaien rond het drama van Alcina met als enig doel haar te gronde te richten.

Een geweldig ensemble met twee uitschieters

De regie mag dan niet overweldigend zijn, de zangers zijn dat wel. Deze voorstelling is een feest voor operaliefhebbers. Het hele ensemble is uitstekend, met twee absolute toppers.

Wij volgen de ontwikkeling van Cecilia Bartoli al meer dan dertig jaar: van de eerste Cherubino, via Mozart en Rossini tot Bellini en Händel hebben wij haar in alle rollen gezien. Nu ze vijftig-plus is, bereikt ze nieuwe artistieke hoogtepunten. Haar Alcina is werkelijk uitzonderlijk. Ze gebruikt alle schakeringen van haar prachtige stem – van pianissimo tot fortissimo – om het karakter te illustreren en grote emoties te creëren. Zij is Alcina. Haar wegstervende pianissimi zijn zeer ontroerend. En haar coloraturen zijn natuurlijk een technisch feest. Als je haar betrokkenheid bij projecten en haar managementcapaciteiten mede in aanmerking neemt, dan is Cecilia Bartoli een van de grootste operazangeressen van onze tijd.

Philippe Jaroussky is een van de belangrijkste countertenors van deze tijd. Zijn Ruggiero wordt prachtig gezongen. Jaroussky beschikt over een superieure techniek en zijn lyrische passages zijn buitengewoon fraai. De ideale partner voor de uitzonderlijke Cecilia Bartoli. Sandrine Piau als Morgana zingt ook prachtig. Bovendien is haar acteerwerk toepasselijk sexy. Ze is ideaal gecast voor deze rol.

Kristina Hammerström is een ervaren Bradamante/Ricciardo. Deze rol zong ze al in 2010, in de Weense Alcina. Haar coloraturen zijn van de buitencategorie. Christoph Strehl als Oronte is een ervaren barokzanger. Hij doet het erg goed in deze ietwat onsympathieke rol. Misschien valt er qua coloraturen nog een stap te maken. De stoere bas Alistair Miles is een passende keuze voor Melisso.

Alcina
Alcina 2019: Sandrine Piau (Morgana), Kristina Hammarström (Bradamante), Philippe Jaroussky (Ruggiero), Cecilia Bartoli (Alcina) © SF/Matthias Horn

Sheen Park, een der Wiener Sängerknaben, oogstte met zijn aria’s veel applaus. Wij vragen ons af hoe hij zich verder zal ontwikkelen.

Het ensemble “Les Musiciens du Prince-Monaco” is nog maar een paar jaar geleden opgericht op initiatief van Cecilia Bartoli. Zij is nog steeds artistiek leider van het orkest. En je voelt haar invloed. Het orkest geeft veel ruimte aan de zangers en ademt als het ware met de zangers mee. Emoties worden prachtig uitgelicht en de solo-instrumenten zijn een feest voor het oor.

Deze Alcina was een zeer bijzondere avond. De uitvoering was muzikaal van zeer hoog niveau, met een uitstekend ensemble van zangers. De avond werd bekroond door de aanwezigheid van twee werkelijk uitmuntende artiesten: Philippe Jaroussky en Cecilia Bartoli.

Kurt Gilek, (Samenvatting/vertaling: T. Novakov)

Er zijn nog voorstellingen op 13, 16 en 18 augustus 2019.


© SF/Matthias Horn
Kurt Gilek
Kurt Gilek

Reviewer

Opera fan for 70 years. Collects opera videos. Favourite operas Arabella, Turandot and Meistersinger. Favourite composers Mozart, Verdi and Wagner. Favourite singers Lisa della Casa, Jose Carreras. Likes any staging which serves the music.

2 Reacties

Plaats reactie

Your email address will not be published.